Waarom wel of niet een 100 mijler?

Soms moet je eens goed naar jezelf kijken. Waarom doe je dingen, ben je nog dicht bij jezelf, volg je je hart?
Over het algemeen doe ik dat. Blijf ik dicht bij mijzelf en volg ik vooral mijn hart en doe ik wat ik leuk vind en wat bij mij past.
Dit seizoen staat de UTMR 100 mijl op het programma. Een grote ronde Monta Rosa. Prachtig. Maar een 100 mijler is enorm zwaar. Is afzien. Met name de tweede dag.
En al een tijdje rommelt dat in mij. Heb ik daar nog zin in? Natuurlijk mag je afzien. Dat hoort erbij en vind ik helemaal niet erg. Daar ligt ook mijn uitdaging.  Maar heb ik nog zin in 170 km lopen. Waarbij de tweede dag helemaal niet zo leuk is. Waarom wil ik dat, voor wie? Races van 100 km is ook afzien maar dan blijft het nog behapbaar. Het voelt of 24 uur lang zat is.
Kortom, weer even terug naar mijn hart.
En dan is het eigenlijk heel simpel, ik heb er geen zin in gewoon. En dat is het meest simpele antwoord die er is. Ik wilde ooit een 100 mijler lopen. Dat heb ik gedaan. En dan? Word ik daar nu beter van? Maakt mij dat een stoerdere trailloper? Ik ben stoer genoeg en waarom en voor wie?  Voor mijzelf uiteraard, maar toch, je moet er soms gewoon bij stil staan.

uiteindelijk is the sky the limit.
Want dan is er een 200 km, een 300 km. Wil ik dat nu eigenlijk nog? Zo afzien waarbij hetgeen ik zo graag doe, door de bergen lopen,vervaagd omdat je alleen maar aan het overleven bent.
Conclusie – nee dus.
Dus heb ik Lizzy Hawker gemaild of ik mijn 100 mijl om kan zetten naar de etappe loop. Dezelfde ronde en dan in 4 dagen. Nog steeds zwaar. 4X 40 plus km met veel hoogtemeters. Nog steeds een mooie uitdaging maar anders. Nog steeds kan ik mijn grenzen opzoeken en etappelopen zijn enorm leuk.
Het hoeft gewoon niet altijd meer en langer. En soms moet je even terug naar je hart om dat te beseffen.
En wie weet is er volgend  jaar wel weer een gevoel dat het leuk is om een 100 mijler te lopen. Maar nu even niet.
Het seizoen is met de hochkonigman begonnen en vrijdag ga ik op pad voor 1.5 week bergen. Inclusief de EMI2017.
Ik heb er ontzettend veel zin in en mijn hart – die is meer dan happy!

Posted in Trainingen, Trainingen 2016, Voorbeschouwingen Wedstrijden | 4 Comments

Suunto Spartan update – about time

Als je wat suunto groepen volgt is de kritiek niet van de lucht over de Spartan. Buiten het feit dat hij te snel op de markt kwam en er nog van alles ontbreekt duurt het ontzettend lang voordat Suunto zijn zaakjes op orde heeft. De laatste update is van half december.

Maar goed, nu is er dan eindelijk weer een update met een aantal dingen die er al op hadden moeten staan bij het op de markt brengen. Vanaf vandaag is de update beschikbaar en hieronder zie je de nieuwe functies.

✔️Start planned Moves on your Spartan
✔️Find back navigation
✔️Notifications for daily activity targets (steps and calories)
✔️Triathlon mode customization
✔️Do not disturb mode
✔️30-day activity sync after software update
✔️Enhancements to watch-app connectivity (pairing and sync improvements)
✔️Additional bug fixes and performance improvements

Posted in Gps Sport Horloges Getest en info, Suunto Spartan Ultra | Tagged , , , | Leave a comment

Hochkonigman – mag het ietsje meer zijn….

Het plan was redelijk duidelijk in mijn hoofd. Starten en tot de post op 39 km kijken hoe het zou gaan. Serieus proberen om tot 55 km te komen als er geen grote problemen waren en dan uitstappen en met de bus terug naar Maria Alm. Een korte beschrijving van hoe ik de Hochkonigman wilde lopen, normaal 85 km en 5100 hm.
Dat klonk als een goed plan. De dag ervoor heerlijk een beetje geluierd, gegeten en heerlijk bijgekletst met Nico en Mirjam. Qualitytime.
De start was om 0.00 uur. Het plan was om met Nico te lopen en zo geschiedde. Op een of andere manier kwam ik helemaal niet in mijn ritme. Ik was een soort misselijk, golven van misselijkheid kwamen steeds omhoog, met vlagen. Mijn darmen waren van streek en samen met Nico leek het wel onweer wat we produceerde aan gassen.
Ook Nico was misselijk. Later bleek Mirjam precies hetzelfde te hebben. Toch iets niet goed geweest in de pasta die we alle drie gegeten hadden. Hoe dan ook, het ging allemaal niet vanzelf. Ik begon al snel te denken dat ik er bij 39 km uit zou gaan. Zelfs het afdalen was gedoe, ik kwam er maar niet in op een of andere manier.
Hoe dan ook, de zon kwam op en er ontvouwde zich een prachtig gebied voor ons. Daar waar ik verleden jaar werkelijk niets had gezien door de dichte mist was het nu een prachtig gebied. We keken steeds op een wolkendek neer. Iets wat mij altijd enorm facineert. 
En zo kwamen we aan bij km 39 op een moment. Ik had met mezelf afgesproken als ik geen grote problemen heb loop ik door. Die had ik niet. Mijn hamstring voelde ik niet. Mijn ritme was er niet maar ging toch wel iets beter. Stijf was ik al wel, maar ja, niet heel gek als je niet meer dan 2 uur lopen in de benen hebt.
En dus gingen we verder. De zon was maximaal door en het was al bloedheet. Het werd 30 graden en zowat geen wind de hele dag. Gek genoeg kon ik mij van dat stuk niet zo veel meer herinneren van verleden jaar. Nu bleek het eigenlijk een pittig stuk te zijn. Maar toch begon ik beter te lopen. Klimmen ging beter en dalen kreeg ik wat meer gevoel bij.
Bijna bovenop de top daar was een hut. Dat waren twee woorden die we daar aan hoefden te besteden. Een terras en een halve liter koude cola was ons deel. Al snel werden we vergezeld door Aad en nog een andere loper.
Volgetankt gingen we weer op pad. Om dan toch ergens bij het 55 km punt te komen. Het parcours is gelijk aan verleden jaar. Helaas hebben ze de stukken asfalt in de afdaling erin gelaten, dat is echt zonde. Het eerste deel was wel een stuk beter gemarkeerd, maar het tweede deel zeker niet. We zijn drie keer verkeerd gelopen.
Bij 55 km begon de twijfel. Nico wilde graag de wedstrijd uit lopen. Hij had het zwaar en ik ook. Maar niet zwaarder dan ik. Eigenlijk werd ik beter. Ik kon zeker nog wel een stukje verder maar de pest was dat je er nergens meer uit kon. Dus als ik verder zou gaan moest ik het echt helemaal uit lopen. Het doel was bereikt, 55 km was nu een prestatie op zich voor mij. Ik zou er hier uit gaan.

Maar Nico zou het heel zwaar krijgen alleen. Samen ben je sterker. Dus de knoop door gehakt. Ik zou met mijn keppe meegaan. Dan samen afzien,beter dan alleen. Thats where friends are for.
Dus wilden we ons klaar maken om te gaan. En plots was er een hele discussie. We mochten wel maar zouden nooit de tijdslimiet halen want we moesten om 18 uur op 76 km zijn. Er zouden nog 2000 hm volgen en dat zouden we dan inderdaad niet halen. Maar gek genoeg was de tijdslimiet 22 uur en waarom zou je dan nog 4 uur over houden voor de laatste 8 km afdalen? Ik begreep er niets van maar de jongen van de organisatie was duidelijk. Als we niet om 18 uur bij 76 km waren moesten we met de auto naar beneden.
Daar zaten we dan . Klaar om te strijden met elkaar en onszelf en nu mogen we niet. Teleurgesteld en boos. Want het sloeg ook nergens op gewoon. Die tijdslimiet konden we makkelijk halen naar de finish.
We zaten daar bijna een uur. Ik apte wat heen en weer met jeanet en die vond het ook maar raar. Dus die dacht ik zal nog eens kijken op de site. Wat bleek, de tijdslimiet was 20.00 uur op 76 km. Jezus! Klootviolen! Inclusief wijzelf want dan hadden we dat overzicht maar mee moeten nemen.

18 uur bleek voor de marathon afstand te zijn, een andere wedstrijd dus.
Weer hoop gedoe, en die gozer onze nummers op laten schrijven voor het geval we niet voor 22.00 uur binnen zouden Zijn. Want we hadden een uur zitten verdoen door hem. Die zouden ze er dan bij op moeten tellen mochten wij het niet halen.
Wij dus weer op pad. De eerste twee uur een soort klimmen als een dolle. Ik voorop en nico in mijn kielzog. Daarna begon de klad er wel een beetje in te komen. Nico had ontzettend last van een kapotte gat. Dat was ondertussen een soort rauw stuk vlees geworden. Het was bloedheet en er leek aan het klimmen maar geen einde te komen. Steeds weer een klim, steeds als je dacht nu zijn we toch wel uitgeklommen.

Maar uiteindelijk was daar dan de laatste lange afdaling. Ik kon ondertussen de sportdrank niet meer verdragen. Als ik het rook begon mijn maag al samen te trekken. Gek want water gaf geen problemen.
Dus gas erop en naar Maria Alm! Ik kon best nog ok rennen ook. Maar dat lukt Nico helemaal niet meer. Zijn kont deed zo zeer dat hij echt niet meer kon rennen. Dan schuurde het vlees op vlees. Dus dan maar wandelen. Nico wilde dat ik verder ging omdat ik nog kon rennen. Maar geen haar op mijn hoofd die daar aan dacht. Een uur later zal mij dan ook een rotzorg zijn. Samen uit, samen thuis.
En dat lukte, met een heel plein vol mensen kwamen wij bijna als laatste binnen. Tijdens de afdaling zijn we toch nog wel ingehaald door een stuk of 10 lopers. Het was een soort hilarisch, enorm gejuich en geschreeuw. Dat is nog eens een finish! Mooi om dat samen met mijn partner in crime te doen!
Ik was verrot maar ook blij verrast dat ik er toch gewoon 85 km uit geperst had, bizar toch. Je lijf onthoud gewoon nog wat dingen en stelt je in staat om met een vrij ongetraind lijf toch ook nog dit te kunnen.
Mirjam finishte in een mooie 17 uur en zo waren we alle drie toch zeer tevreden met onze prestatie. Hoe ik de volgende dag liep zullen we het maar niet over hebben maar dat is dan weer de prijs die je betaald voor ongetraind zulke dingen doen.
Hopelijk kan ik nu weer wat opbouwen en er nog een mooi seizoen van maken. Wel heb ik wat besluiten genomen over wedstrijden dit seizoen maar daarover later meer.

Het was een heel mooi weekend met mensen om mij heen die mij erg dierbaar zijn en in de bergen waar ik zo van hou….meer hoeft dat niet te zijn……

Posted in Afghanistan, Trail Wedstrijden, Trailrunning | Tagged , , | Leave a comment

Trailen op Rhodos

Afgelopen week was ik bij mijn zus op Rhodos. Die woont daar en het was ernstig tijd voor een weekje met de familie.  En het was ook ernstig tijd om weer wat energie op te doen en te gaan trainen. Dus wilde ik deze week wat trails doen. Kijken of ik het nog kan en kijken hoe mijn hamstring zich houdt. Vanuit de tuin bij mijn zus zie je Filerimos liggen.
Een bergje met op de top een kruis. Ik had verleden jaar al geprobeerd die te bereiken via de trails maar kon het niet vinden. Nu met een kaart lukte dat wel. Samen met Jolanda op pad. Ik rende wat en nam wat paadjes die we tegen kwamen om te kijken waar dat uit kwam.
Mijn zus liep verder.
Ik zou haar wel inhalen. Maar toen ik halverwege de klim was zag ik haar nog steeds niet. Vreemd. Even bellen dan. Ja, ze was onderweg met klimmen. Toen ik boven was had ik haar nog steeds niet gezien. Weer bellen, ze was verdwaald. Uiteindelijk heeft mijn zwager haar opgehaald en ik ben terug gerend. Mijn zus heeft de route nooit gezien, maar ik heb de trail gevonden.
De volgende dag wilde ik toch eens kijken waar zij nu terecht was gekomen en of je via die kant er ook op kon komen. Lang verhaal kort, nee dat lukt niet. Je komt een heel eind, tot 100 meter onder het kruis maar alles is zo dicht gegroeid dat er geen doorkomen aan is. Geen pad, alleen doornstruiken. Moe maar voldaan en onder de krassen en bloed kwam ik terug. Toch twee dagen 2 uur geklauterd zonder last van hamstring.
De derde dag wilde mijn zus en neefje mij de route laten zien die ze al eerder gelopen hadden. De berg Akramitis op, 825 meter hoog. Het pad was bijna niet te vinden. Zeker niet in het lage deel. Maar daarna werd het zichtbaar en inderdaad een prachtig rondje. Omhoog via een klim klauter route.

Daarna een prachtige geleidelijke trail  door het bos en in de flank van de berg. 3 uur later waren we weer bij de auto. 
Genieten! Ik gerend en 700 hm gemaakt, dat lijkt weer ergens op.
Dag 4 wilde ik een rondje om Filiremos heen. Volgens maps.me zou het moeten kunnen. Er helemaal omheen via trails en dan naar boven en terug. Het klopte. 16 km van deur tot deur met 1 km asfalt! Een mooi trainingsrondje voor mijn zus zou ik zeggen!
Dag 5 werd een rustdag om mezelf niet kapot te lopen na een tijd van niets doen. Luieren en wat op het strand bivakkeren.
Dag 6 wilde ik dan eindelijk de hoogste berg van Rhodos op. Mountain Attaviros, 1215 meter hoog. 
Daar had ik verleden jaar al een poging toe gedaan. Maar ik kon het pad niet vinden, dwaalde enorm af naar rechts en toen was het zo heet dat het niet heel slim was om verder te gaan. Vandaag nieuwe kansen. Danny, mijn neefje ging mee. Die was er nog nooit op geweest dus konden we mooi samen op ontdekking.
Het begon gelijk flink omhoog en het was best al warm. Het eerste deel herkende ik nog.
Ik had er de pas in en Danny ook. Maar na een half uurtje ging het licht uit bij Danny. Hij was licht in zijn hoofd en eng. Geen goed idee om door te gaan. Deze berg is serieus klimwerk. Niet perse hoog maar veel klauter en klim en vooral losse stenen. Dus we besloten dat Danny terug zou gaan en ik naar de top en we zouden elkaar bij de auto weer zien.
Het werd inderdaad een klauterding. Een soort handen en voeten werk soms. Maar na een lange klim kwam ik boven. Toevallig stonden er twee militairen te posten en die stonden mij echt stomverbaasd aan te kijken waar ik zo gauw vandaan kwam.
al snel volgde er een leuk gesprek over ons werk en kreeg ik uitgebreid verteld waar wat ligt qua eilanden en Turkije. Geweldig uitzicht! Na een boterham en drinken ben ik weer afgedaald wat niet zo simpel was. Het pad volgen al helemaal niet, die heb ik behalve het eerste half uur omhoog nooit meer gevonden. Maar met de app maps.me kon ik wel de lijn ongeveer volgen, ideaal! Bijna 1000 hm, mooi tochtje!
Toch totaal rond de 2500 hm gemaakt in een klein weekje. Toch iets voor ik naar Oostenrijk vertrek.
Het was een heerlijk weekje samen zijn en de trails weer vinden. Rhodos heeft echt een hoop te bieden qua trails. Maar je moet ze echt zelf zoeken en je hebt een auto nodig. De paden die zijn ooit gemarkeerd met rode stippen. Daar is weinig van over. Men zou daar eens wat aandacht aan moeten besteden, goed voor het toerisme qua wandeltochten.
Het  seizoen vanaf eind mei is al echt warm en in de bergen bloedheet. Er vallen nog een hoop trails te ontdekken de komende jaren als ik naar mijn zus ga!

Posted in Reizen, Trainingen 2016 | Tagged , , | 1 Comment

DNG – DNS – DNF – Finish – Hochkonigman Is coming up

Over twee weken is rond Maria Alm de start van de Hochkonigman. Ergens ben ik ingeschreven en de afgelopen weken heb ik ernstig nagedacht of ik uberhaupt zal gaan.
Een Dng(do not go), een dns (do not start) of een dnf ( do not finish) ?
Ik ben het slechts getraind sinds een hele lange tijd. Bijna geen km in de benen, al maanden niet. 
Een zweepslag in de hamstring zorgde ervoor dat ik weer even stilstond. Dat lijkt wel weer ok. Alhoewel ik het niet echt heel goed getest heb.
Een heel verdrietig verlies in onze familie zorgde voor veel verdriet de afgelopen periode. Waar lopen soms therapeutisch kan zijn was het nu het tegenovergestelde. Mijn energie en zin zijn gedaald tot onder het nulnivo. Het is ook ineens heel onbelangrijk allemaal.
Maar de vraag blijft ga ik naar Hochkonig en start ik dan? Ik ga erheen, ik heb ernstig behoefte aan de bergen.
Start ik? Nou ja, met 1.5 uur in de benen op de heide ben ik niet erg hoopvol om een 85 km race te finshen met 5000 hm. Maar goed, ook dat is niet belangrijk.
Dus of ik finish – ws niet en who cares. Wel ga ik van start. Gewoon om wat uren te lopen in de bergen. Samen met Nico die beter getraind is maar ook niet zoveel km’ s heeft gemaakt ga ik starten. Dan kan ik altijd hem nog een tijdje moed inspreken onderweg.
Vandaag ga ik een weekje naar mijn zus op Rhodos. Een heel fijn gevoel om even bij mijn zus te zijn. We gaan lekker wat hiken en ik ga wat rennen en hoogtemeters maken.
Vooral qualitytime met mensen waar ik van hou is belangrijker dan ooit. Dat lopen komt wel weer. Als het zo is dat ik een seizoen geen wedstrijden loop, dan is dat zo. Het kan mij nu even niet boeien. Maar laat ik dan in ieder geval de eerste wedstrijd starten om alleen al even in de bergen te zijn.

Posted in Trainingen 2016, Voorbeschouwingen Wedstrijden | Leave a comment

De duurzaamheid van trailschoenen – deel 2

Een aantal jaar geleden schreef ik over de duurzaamheid van trailschoenen. 
Wat is redelijk? Wanneer mag een schoen kapot gaan als je er minimaal 140 euro voor betaald? Veel mensen reageerden met foto’s van kapotte schoenen.
Ondertussen zijn we 3,5 jaar verder en is de markt nog meer geëxplodeerd.
Merken die geen trailschoenen verkochten zijn in de markt gestapt.
Heeft het de schoenen beter gemaakt?
De schoenen zijn alleen maar lichter geworden en mede daardoor misschien minder sterk.
Je leest regelmatig op social media dat schoenen kapot zijn na niet heel veel km’s.
Misschien is de markt ook anders verdeeld. Sommige schoenen zijn niet geschikt voor bepaald terrein. Voor ruiger terrein heb je ruigere schoenen nodig. Voor in het bos in Nl kunnen lichtere schoenen prima, maar diezelfde schoenen scheuren in de bergen met veel rotsen.
Ondertussen is die markt ook verdeeld. Desondanks zijn er nog steeds ruigere schoenen die ook snel kapot gaan.
Afgelopen seizoen heb ik veel op de Akasha van La Sportiva gelopen en dan zie je plots weer hoe een schoen mee kan gaan in alle omstandigheden en vooral met heel veel km’s.
Ik ben verbaasd hoe die schoenen mee zijn gegaan heel het seizoen. Afgelopen maand zijn ze in de prullenbak gegaan na zeker 1400 km. Niet omdat de zolen versleten waren, maar gewoon omdat ze vies waren en stonken. Ok, ook de bovenkant was uiteindelijk ingescheurd.
Maar dat mag na zoveel km’s. Onverwoestbaar waren ze. Want ik heb er ook vooral mee in ruig terrein mee gelopen.
Zo zou het wel met meer schoenen mogen zijn.
Toen ik een aantal jaren geleden een stukje schreef over de duurzaamheid van de schoenen kreeg ik vooral veel berichtjes en foto’s van Inov-8 schoenen. Dat lijkt nu toch wel een heel stuk minder.
Juist door de social media wordt er ook wel wat gedaan met de klachten over schoenen.
Zouden de schoenen de afgelopen jaren toch wat beter geworden zijn qua duurzaamheid?
Wat mij betreft verdient La Sportiva nog steeds de prijs van beste en duurzaamste trailschoen van de afgelopen jaren.
Ik heb ondertussen een nieuw paar Akasha om het ruige terrein weer op te gaan vanaf eind Mei, nu mooie rode.

Posted in Hardloop Gear en Gadgets, Schoenen | Tagged , , | 1 Comment

De Polar M430 – a kind of new kid on the block

Alweer bijna twee jaar loop ik met de M400 van Polar. Nog steeds vind ik het de een van de beste gps horloges die er is. Kwaliteit en prijsverhouding zijn subliem.
Nu komt Polar medio Mei met een opvolger, de M430.
Het grote verschil met de M400 is de hartslagmeter. Deze zit ingebouwd bij de M430 en meet je hartslag aan de pols.
Verder zijn er nog een aantal verschillen maar zitten alle functies van de M400 er op.
Even op een rijtje wat de M430 extra heeft ten opzichte van de M400:
Sleep Plus functie
Hartslagmeting aan pols
Snelheid en afstand via de pols
Energie bespaar stand voor GPS
Stopwatch
5 gram lichter
Waarschuwing door trilling
De M430 gaat € 229,90 kosten en zal in mei Op de markt komen.
Ze zullen er zijn in wit, zwart en oranje. Verder zal het bandje meer ventilatiegaatjes hebben dan de M400.
Waarom de M430 erg boeiend wordt is oa de gps functie. Als je hem op de spaarstand zet en er dus iedere minuut een signaal opgevangen wordt kan de gps plots 30 uur mee ipv de 8 uur van de M400.
Natuurlijk is het minder betrouwbaar maar toch, het biedt plots mogelijkheden voor de ultraloper.
Verder ben ik erg nieuwsgierig of de hartslag goed gemeten wordt aan de pols ipv de borstband.
En is het denk ik boeiend om eens te monitoren hoe je slaappatroon is.
Of dat allemaal zo veelbelovend is als het lijkt zal ik komende weken testen en uiteraard een review over schrijven.
De test van de M400 kun je hier lezen.

Posted in Gps Sport Horloges Getest en info, Polar en Trailleader Pro | Tagged , , , , , , , | Leave a comment

Hamstring getob

Verhuizen is een aanslag op je leven. Dat moet je niet te vaak doen, en al helemaal niet drie keer in een jaar. Je kunt beter een ultra lopen, daar ben je minder lang mee bezig en klaar is klaar. Met verhuizen blijf je bezig en kun je toch aardig jezelf overbelasten. Tenslotte gaat ook gewoon het normale leven door. 
Anyway, tussen het klussen door probeer ik hier en daar nog een uurtje te lopen. Zo ook twee weken geleden. En op 8 km kreeg ik plots een soort kramp in mijn hamstring. Ik had net een versnelling gedaan. Ik dacht dat ik een soort hevige kramp had en wandelde terug, beetje masseren en wat rekken. Het voelde beurs en trok door naar mijn bil.
De volgende dag was het weg. Een aantal dagen later trok ik de loopschoenen aan en ging ik met volle zin weg voor een rondje. Mijn hamstring al helemaal vergeten. Dat was een heel kort rondje, 10 minuten later stond ik weer thuis. Na 5 stappen rennen schoot het weer in die hamstring. Dat was ik eigenlijk vergeten maar het was gelijk pas op de plaats. Dat was dus duidelijk geen kramp toen. Na terugdenken ben ik tot de conclusie gekomen dat het een zweepslag is.
Het schoot er plots in, mijn benen/hamstrings zijn een soort overbelast van al het gesjouw en trappen lopen, in vreemde houdingen klussen en lange dagen.
Erna voelt het alsof ik een schop heb gehad. Dat herken ik van ooit lang geleden toen ik  een zweepslag in mijn kuit had.
Hoe dan ook, klote is het wel. Net nu ik weer wat tijd ga krijgen om te trainen en er eigenlijk serieus getraind zou moeten worden. Over 5.5 week is de Hochkonigman – 83 km in de bergen. Dat was al een opgave om daar nog een soort fit voor te raken maar nu wordt het wel heel lastig. Maar goed, er zijn ergere dingen in de wereld en dit gaat over, dat is het goede nieuws.
Als het zo is dat ik het seizoen helemaal bij moet stellen dan is dat zo. Vooralsnog maar even op de fiets. Eergisteren heb ik een poging gedaan om te lopen en dat ging 25 minuten pijnvrij, toen voelde ik het weer.
Dus maar even pas op de plaats en dingen doen op geleide klachten. Ondertussen met de roller masseren. To be continued…..

Posted in Trainingen 2016 | 1 Comment