Trailen in Big Bend National Park – Texas

Texas, USA , big bend national park. Het ligt helemaal verstopt in de punt van Texas, zuid west.
Waarschijnlijk is dat de reden waarom er relatief weinig bezoekers komen. 300.000 per jaar is niet veel.
Reden voor ons om het park te bezoeken. Je moet er wel een stuk voor rijden. Vanaf Houston is het 1000 km, maar na een km of 400 is het een prachtige weg.
Zo rustig dat je denkt gas erop. Dat kun je dan weer beter niet doen want uit het niets reed er ineens een politie auto achter me met gillende sirenes en zwaailichten. Ik zag nergens een stop teken dus reed gewoon doorimage. Hij bleef wel erg lang achter me zitten. Tot hIj naast me kwam rijden en ik naar de kant moest. We kwamen goed weg, een waarschuwing en geen bekeuring. Hele aardige agent!
Wij hebben een himageuisje op een ranch gehuurd en je hebt het idee dat de wereld niet meer bestaat hier. Misschien klopt het ook wel, ghost town telingua, stof, gewoon niemandsland.
2 dagen hebben we nu doorgebracht in Big Bend National park en het is een verborgen schat. Wat een ongelooflijk prachtig park. Enorm groot, woestijn, bergen, de RIO Grande, canyons, wildlife, ruimte en vergezichten die adembenemend zijn. De woestijngebieden zijn zo divers en worden afgewisseld met bergen. Ongelooflijk wat een divers park.
We hebben er rond gereden en een paar prachtige wandelingen gedaan. En dan eindelijk voor het eerst in mijn leven een zwarte beer gezien. WoW……ik heb er nog een halve dag van gestuiterd.
Ondertussen heb ik ook 2 trailloopjes gedaan hier, uiteraard. Vanaf onze ranch zie je een berg(je) en toen we hier aankwamen wist ik dat ik daar op moest.
Dus met zonsopgang de volgende dag loopkleren aan en weg. Geen pad te bekennen, gewoon klimmen en klauteren tussen de cactussen en rotsen door. 200 hm hoger stond ik op de top met een grote grijns. Wat een vergezichten! De rode lucht maakte het nog mooier.
Ik zat vol cactusstekels en schrammen toen ik terug kwam maar mijn grijns ging er niet meer af.
Overigens heb ik mezelf een dry needle behandeling gegeven. Ik kreeg ineens enorm kramp in mijn kuit. Ik keek naar mijn kuit en zag een grote zwarte punt. Bij nader onderzoek stak er een grote punt in, zo groot als een vingertop. Die raakte mijn spier en vandaar de kramP. Hup, eruit getrokken en Het was weg.
Vandaag stond er een wandeling op het programma, 8 km, de windowtrail. Jeanet en Jacq gingen die wandelen en ik zou die rennen met een extra trail.
Alleen op de trails hier maakt je wel wat spichtig, er zitten hier beren en mountainlions. Vooral in dit gebied, de Chisos mountains. Maar al snel liep ik heerlijk, om mij heen kijkend voor een beer of een leeuw, je weet maar niet.
Tot ik er bijna was en er twee mannen mijn richting op kwamen en de adrenaline nog hun ogen uitspoot. Ze hadden net een beer gezien, 400 meter verder, een kleintje. Ik vroeg of ze mamma beer ook hadden gezien. Nee want ze waren als een speer weggerend.
Even was ik in vertwijfeling. Maar ik dacht toch, ik loop verder. Mijn hartslag was wel gestegen en met 2 grote stenen in mijn handen liep ik verder in plaats van rennen.
Spichtig om mij heen kijkend liep ik tot ik bij het eind van de trail was, geen beer te zien. Wel een prachtig uitzicht.
Een stukje terug bracht mij bij een splitsing waarvan de Ranger had gezegd dat het de moeite waard was om die trail ook te doen. Dus de Oak Spring trail op en een stukje verder, Na wat klimmen, dacht ik, zo even zitten, al die stress. En misschien kan ik vanaf hier die beer nog zien.
Ik zat bijna maar zag net op tijd een grote dikke tarantula, tsjonge ik bleef er bijna in. Een vogelspin!
Dus rap maar weer verder gelopen. De Ranger had gelijk, een paar km verder was het uitzicht zo enorm wijds, prachtig!
Weer afgedaald en even later kwam ik de meiden weer tegen. Die vonden het toch wel fijn als ik even bij hun bleef na het berenverhaal. Nog een paar km samen gewandeld en toen ben ik weer verder gerend. 13 km en 500 hoogtemeters verder was ik weer bij de startplaats.
Trailen in nationale parken is toch altijd wel een avontuur op zich. De Rangers vinden het nooit zo n goed idee als je alleen op pad gaat vooral door de wildlife die er zit. Daar is zeker wat voor te zeggen. Maar iets in mij is altijd sterker, het moet gewoon want er is niets mooiers dan trailen in de nationale parken met al dat natuurschoon.

Posted in Geen categorie | 1 Comment

Rotterdam Running Crew – de Binnenrotte

imageDe meeste Rotterdammers kennen het fenomeen RRC ondertussen wel, Rotterdam Running Crew. Buiten Rotterdam begint het ook steeds bekender te worden. Een idee van een aantal mannen, gewoon rennen door de stad op bijzondere locaties. Het begon met 40 lopers, ondertussen lopen de aantallen tegen de 1000. Uitzondering was de vorige RRC in de kuip, daar stonden meer dan 2000 lopers.
Het concept is simpel, een bijzondere of leuke locatie in of rondom Rotterdam, 3 groepen (3,6 en 9 km), een groep begeleiders en we run the city.
Gisteren was editie 11 alweer, de Binnenrotte. Ik liep mee als begeleider van de 9 km groep.
Er was een leuke route dwars door de stad uitgezet. De laurenskerk, de Lijnbaan, de Kunsthal, Museumplein, de koopgoot, de meent en natuurlijk de nieuwe markthal. image
imageHet is een bijzonder fenomeen dat zoveel mensen komen opdagen bij een evenement wat voor de fun georganiseerd wordt. Druk, ja dat wel. Maar op zich doet dat er niet zo veel heel veel toe. Het is voor vele een manier om andere plekken in je eigen stad te ontdekken en om contacten te leggen.
Zo zie je maar hoe een idee kan uitgroeien tot een groot evenement, Rotterdam rocks!
Als je wilt weten wanneer er weer een RRC is, volg dan de fb pagina, daar wordt het altijd op tijd aangekondigd.
Iedere editie worden er overigens prachtige foto’s gemaakt door Evert Buitendijk fotografie, die heb ik uiteraard gebruikt voor dit stukje. De linkerfoto met alle lopers en de rechterfoto met de 9 km groep voor de prachtige markthal.

 

Posted in Geen categorie | Tagged , , , | 1 Comment

Adventure trail, ik hou ervan

imageBerg en Dal is misschien de grootste speeltuin die Nederland heeft. Laurens is misschien wel de kenner bij uitstek van dit gebied. Dus was het weer tijd om met Laurens buiten te gaan spelen.
Hij had iets in zijn hoofd en wilde dat met mij delen. Hij had een paar stukjes zelfs nog niet gedaan, die wilde hij voor mij bewaren. Veelzeggend of niet?
En zo begonnen we vanaf Beek, over een pad. Dat was van korte duur. Erna heb ik niet veel paden meer gezien. Want Laurens kent ook al de stukken waar geen paden zijn en dus stond ik binnen no time tot boven mijn enkels in de blubber. Ja dat stukje had hij nog niet gedaan.
Ik word er zo blij van! Blubber en allemaal stukken waar je naar beneden kunt roetsjen, kan klimmen met handen en voeten. Of als een idioot naar beneden kunt rennen. Of gewoon stampen door moddergebieden waar je snel moet lopen omdat je anders je schoenen kwijt bent. Samengevat waren er gewoon 2 dolgelukkige traillopers aan het buiten spelen. We maakten 8.5 km met 450 hoogtemeters.
Plan is om in December een keer dit te gaan doen met een groepje. Adventure trailen voor de liefhebbers. Goed voor alles, voor je techniek voor je klim en daal capiciteiten maar vooral voor je plezier. Maximaal genieten, dat beloven we!
Om je een idee te geven, hieronder wat beelden.

Posted in Geen categorie | 1 Comment

Getest – de Groovy zonnebril van Julbo

imageAlhoewel de zomer voorbij is toch nog een review van een zonnebril. Niet zomaar een zonnebril. Julbo zonnebrillen heeft zich de afgelopen periode duidelijk op de trailmarkt geprofileerd. Dat deden ze al langer maar ook in Nederland nu op veel plaatsen te koop.
Ik loop, fiets en wandelde de afgelopen zomer met de Groove zonnebril.
Eigenlijk kan ik er kort over zijn, een ongelooflijke prettige en hippe zonnebril. Al heel snel mijn favoriet geworden sinds ik hem op mijn neus zette.
Draagcomfort
De bril heeft een ontzettende hoog draagcomfort. Je zet hem op en het zit gewoon gelijk prettig.Het is een dames bril en is dus iets smaller. Dat maakt de fit beter. Erg licht qua gewicht.
Er zit een extra neusbeugeltje bij, zo kun je de maat nog beter bepalen. Het laatst deel van de pootjes zijn buigzaam.
Glazimageen 
Een van de redenen waarom deze bril zo fijn is zijn de glazen. De glazen kleuren mee met het licht. Dat betekent dat je hem in het bos op kunt houden en je zicht gewoon goed is. Zodra je in de zon komt kleuren de glazen donkerder. Maar ook als de zon niet schijnt en de lucht is scherp dan worden de glazen donkerder. Tijdens de eigertrail heb ik de bril op gehad tot het bijna donker was. Ik had er niet eens erg in. Tot ik bijna van de berg geblazen werd en de bril dus ook. Toen pas heb ik hem in mijn tas gestopt. Ideaal voor trails dus! Niets irritanter dan steeds je bril op voorhoofd zetten omdat je slecht zicht hebt en als je hem weer op zet zijn je glazen vies door je natte haar. De bril heeft zebra light lenzen. Deze meekleurende lens is voorzien van een anti-condenslaag aan de binnenzijde ( dus beslaan niet) en is speciaal ontwikkeld om in alle omstandigheden optimaal zicht te hebben en te houden.

Meekleurende glazen cat. 1 tot 3, voor optimale functionaliteit.
Hydrofobische laag aan de buitenzijde zodat water en regen geen vlekken achter laten.
Gele basiskleur voor optimaal contrast.
Duurzaamheid 
De bril is ontzettend stevig. Flexibel aan de pootjes. Uiteraard moet je wel oppassen met de glazen maar het montuur kan echt tegen een stootje. Dat is wat je zoekt als trailrunner.
Extra
De bril wordt geleverd in een hardcase waar ook een brillenzakje in zit. Die doet ook gelijk dienst als poetsdoeken. Zoals gezegd ook een extra neusbeugeltje voor als je een andere maat wil.
Conclusie
Julbo heeft een hele verzameling prachtige trail brillen. Ik schrijf nu over de Groovy imageimagemaar de keuze was erg lastig. Zeer comfortabel en ontzettend functionele brillen voor trailers. Maar ook zo hip dat je hem ook gewoon op kunt zetten in het alledaagse leven. Het is echt met stip mijn lievelingsbril geworden. Qua model, draagcomfort en qua lenzen.
Voor verschillende julbo brillen moet je maar eens hier kijken.
Gemiddelde prijs rond de 120 euro. Maar er zijn ook modellen van rond de 70 euro. Julbo, een heel mooi merk voor je trailbril! Overigens heeft Julbo ook zonnen brillen voor de brildragers!

Posted in Sport zonnebrillen | Leave a comment

Ultra Tour Monta Rosa

imageEen mooi fenomeen, toppers die ultrawedstrijden organiseren. De UTMF is bedacht door de toploper Tsuyoshi Kaburaki, die de racedirecteur is.
Afgelopen maand hebben Jornet en Forsberg een race georganiseerd voor maar 100 lopers. De volgende in rij is Lizzy Hawker. Ze is al een tijdje uit de roulatie met een blessure en heeft haar energie blijkbaar in iets positiefs gestoken. Komend jaar organiseert zij de eerste Ultra Tour Monta Rosa.image
De editie van 2015 zal een etappe loop worden, in 2016 wordt het een 100 mijl wedstrijd met maar liefst 10.000 hoogtemeters. Het decor, de bergen van Zwitserland en Italië.
De etappe loop is maar voor een selecte groep, 100 gelukkigen mogen deelnemen. Je moet ervaring in de bergen hebben en een brief schrijven waarom je mee wilt doen. Ze moedigt vrouwen aan om mee te doen.
De ultraloop in 2016 zal 500 tot 1000 lopers toestaan.
De etappeloop zal ik niet mee doen maar de 100 mijler gaat met stip op de bucketlist.
Alle info vindt je op de site. Een mooi initiatief, hopelijk volgen er nog meer. Want de ervaren lopers weten als geen ander wat een wedstrijd inhoudt.

Posted in Voorbeschouwingen Wedstrijden | Tagged , , , | Leave a comment

Buikklachten bij hardlopende vrouwen

Ik las in het Nederlands tijdschrift voor geneeskunde een artikel over vrouwen die hardlopen en buikklachten hebben. Opmerkelijk. Ik ken veel vrouwelijke hardlopers en hoor er nooit iemand over. Toen ik het artikel las bleek het wel erg kort door de bocht te zijn. 433 loopsters die meededen met de Marikenloop hebben een vragenlijst ingevuld. image
De helft van die hardloopsters heeft last van buikklachten tijdens het lopen.
Meer lopen geeft minder klachten, maar wat meer lopen inhoudt vertelt het verhaal niet.
Het lezen van het onderzoek roept alleen maar meer vragen op. Hebben mannen dat ook? Wat is de getraindheid van die vrouwen? Kortom, zou leuk geweest zijn als er cijfers bij gepubliceerd waren. Hieronder het artikel zoals op NTVG.

Ongeveer de helft van de hardloopsters heeft tijdens het rennen last van buikklachten als , zuurbranden, misselijkheid en braken, buikkrampen of steken in de zij, flatulentie of aandrang voor ontlasting. Eten en drinken vóór en tijdens het lopen spelen nauwelijks een rol.
Dat blijkt uit een analyse van 433 ingevulde vragenlijsten van deelneemsters van de Marikenloop 2013, een hardloopwedstrijd over 5 of 10 kilometer in Nijmegen met uitsluitend vrouwelijke deelneemsters (BMJ Open.2014; epub 4 augustus). Dominique ten Haaf van het Radboudumc en haar collega’s vroegen deelneemsters onder meer naar hun loopervaring, wekelijkse trainingskilometers, en eet- en drinkgewoonten rond trainingen. De bedoeling was om verbanden tussen voeding en klachten op het spoor te komen.
Met een logistische-regressieanalyse werd inderdaad een significant verband gevonden tussen het drinken van isotone en hypertone drankjes tijdens het lopen en het optreden van buikklachten (oddsratio: 10,5; 95%-BI: 1,4-80,3). Alleen waren er maar 8 deelneemsters die zo’n drankje hadden genomen, 2 van hen hadden geen klachten. Voor de overgrote meerderheid van de 210 hardloopsters met buikklachten speelt deze factor dus geen rol. Deelneemsters mét en zonder buikklachten hadden verder grofweg dezelfde gewoonten wat betreft eten en drinken vóór het lopen, behalve dat deelneemsters zonder klachten wat vaker op de nuchtere maag renden (14 vs. 7%; p = 0,02).
Er was wel een samenhang met leeftijd (ouder is beter) en BMI (lager is beter), maar de verschillen waren klein. Meer loopervaring en meer wekelijkse trainingskilometers gingen gepaard met relatief minder klachten, maar ook van de deelneemsters die al langer dan een jaar trainden, had nog 42% buikklachten.

Posted in Hardlopen Medisch | Leave a comment

Hardrock 100 mijl begint met 10 dollar inschrijfgeld, een nieuwe trend?

image
Er zijn wedstrijden die je op je bucketlist hebt staan en die je misschien wel nooit zult lopen. Zo een is voor mij de hardrock 100 mijl. Dat heeft een aantal redenen.
Ten eerste mogen er maar weinig mensen aan mee doen. Voor de newbees zoals dat heet zijn maar 35 plaatsen. De kans dat je ingeloot wordt is dus al bijna tot 0 gereduceerd. Daarnaast heeft de Hardrock 100 een lijst van wedstrijden die je gelopen moet hebben om überhaupt mee te kunnen loten. Dat betekent dat je minimaal een 100 mijler moet hebben gelopen. En niet alle 100 mijlers geven je toegang tot inschrijving. In mijn geval mag ik mij inschrijven omdat ik de UTMF heb gelopen.
Dus het is nu of nooit, de komende 2 jaren kan ik mij inschrijven en heb ik dat gisteren gedaan.
Tot mijn schrik zag ik dat men een nieuwe regeling heeft ingevoerd.
This year there will be a $10 non-refundable “application fee” + processing fees. If you are not selected, you will not receive a refund. If selected, you will be charged an additional $295 + processing fees.
Kortom ik moet 10 dollar en 1.75 dollar (11.75 dollar) inschrijfgeld betalen. Word ik uitgeloot dan ben ik dat geld kwijt.
Dat is toch wel een heel bijzonder fenomeen. Wedstrijden die zo populair zijn kunnen dat dus gewoon doen. Zeg dat je 1000 inschrijvingen hebt, dan ben je dus 11.750 dollar rijker alleen al met inschrijvingen. Ik mag toch van harte hopen dat niet meer populaire wedstrijden deze regel gaan invoeren.
Ik heb getwijfeld, of ik me zou inschrijven omdat ik het een belachelijke regel vind.
Maar ik heb het toch gedaan en ben dus 11.75 dollar armer. Waarschijnlijk duizenden met mij. Een makkelijke manier om geld te verdienen. Ik mag hopen dat ze dat geld in ieder geval gebruiken voor een goed doel, maar dat kan ik niet terug vinden op de website
Hoe dan ook, ik ga meeloten in de Hardrock 100 mijl a 11.75 dollar.
De trend zou zo maar eens gezet kunnen zijn om dit vaker te gaan doen bij populaire ultratrails.

Posted in Voorbeschouwingen Wedstrijden | Tagged , , , | 6 Comments

Herfst in de bergen

Genieten is samen met Nico een lang weekend naar de bergen. Kaarten en loopspullen mee, meer heb je niet nodig. Je komt volledig opgeladen weer terug.
Maar we gingen met een missie, routes verkennen in het Karwendelgebergte. Begin Oktober dus lekker rustig en daarom hadden we ook niets geboekt. 2 hardlopers passen altijd in een hut. Fout. 10341697_10152783751211520_61951726379723491_n
Het was zo ongelooflijk mooi weer dat iedereen ging wandelen. Wat bleek, de eerste hut konden we nog een plekje bemachtigen maar de andere 2 hutten zaten bom en bom vol.
Gelukkig hadden we een luchtbed achter in de bus gegooid en hadden we ons hotel bij ons.
We zijn niet zo snel van slag en creatief dus hebben we de routes wat aangepast.
|De 4 daagse route die we in gedachten hadden is werkelijk prachtig maar ook wel pittig. Een paar lastige stukjes en lange etappes op vooral dag 3 en 4. Maar de route is zo mooi dat we deze echt willen doen.
Aangezien de groepen afgelopen keer nogal wat verschil in niveau hadden en sommige de lastige stukken niet prettig vonden hebben we besloten om 2 verschillende wandelroutes te maken. Deze route gaan we doen met de wat betere wandelaars die lastige stukjes niet erg vinden.
Dan hebben we een begin gemaakt om een ander deel te ontdekken om de tweede route in uit te zetten. Dat deel is het Karwandelvoorgebergte en West Karwendel. Ook een prachtig deel. Hier kun je wat meer spelen met de routes. wat meer mogelijkheden om lastige stukjes over te slaan. Dat lukt niet in dat andere deel.
10574298_10152786459181520_4832012176341489241_nEr moet nog wat gepuzzeld worden voor die route maar ook die hebben we al redelijk in ons hoofd. Erg leuk om te doen trouwens. Nu kunnen we ook wat beter inschatten wat sommige mensen lastig vinden.
We hebben echt ongelooflijke prachtige dagen gehad, heerlijk nazomer weer. Lekkere koude ochtenden en als de zon dan door komt voel je het warm worden.
De bergen hebben al ontzettende mooie herfstkleuren, maximaal genieten. Veel 1453497_10152783741671520_3202054749560705654_ngemzen gezien en brullende herten gehoord. Die konden we niet zien maar jeetje wat maken die een herrie.
Het Karwendelgebergte is een aanrader, afwisselend en genoeg uitdaging.
Nico en ik hebben enorm genoten. De wandelaars gaan dat in 2015 ook doen, dat weten we zeker. We kunnen niet wachten om in Mei wederom op verkenning te gaan.
Voor ons waren het ook nog eens hele goede trainingsdagen. Totaal 65 km gelopen met 4000 hoogtemeters en dalende meters. We kunnen wel vast stellen dat onze spieren dat ietwat veel vonden. Onze beenspieren zijn gevoelig en dan druk ik mij voorzichtig uit.
Samenvattend, een geweldig lang weekend, genoten van de altijd weer prachtige bergen, dit keer met herfstkleuren. Routes gemaakt en een weekend weg met je beste vriend is altijd fijn. Ik ben een bevoorrecht mens. Hieronder de beelden in 2 minuten.

Posted in Reizen, Trainingen 2014 | 1 Comment