Ultimate direction – mag het iets groter? – de fastpack 45

Afgelopen jaar heb  ik heel veel gelopen met de Ultimate Direction fastpack 30. Een toprugzak!

Eigenlijk zou ik voor komend jaar een maat groter willen hebben voor een paar projecten die ik wil doen. En zie daar, alsof ze mij gehoord hebben bij Ultimate Direction. Ze komen met de Fastpack 45. 

Zelfde principe als de 35 liter rugzak alleen een stukje groter. Dat is net wat je nodig kunt hebben als je bv met een tentje weg wilt.

De rugzak is waarschijnlijk vanaf maart in  NL op de markt. Tegen die tijd zal ik er zeker een uitgebreide review over schrijven.

De spics and specks lees je hieronder.

Continue reading

Posted in Hardloop Gear en Gadgets, Rugzakken | Tagged , , | 1 Comment

Les Lucioles – wat een trailfeest!

We waren er verleden jaar al, trail les Lucioles. Toen wist ik al dat ik hier ieder jaar terug zou komen. Verleden jaar was het 22 km. Dit jaar iets meer, 23.9 en 1250 hm maar dat bleek pas bij aankomst, aangegeven op een a4tje. 
Locatie – Soiron. Georganiseerd door Les Coureur Celestes. De leukste trailclub die er is.
Samen met Mirjam en Nico vertrokken we om 18 uur voor een tocht in de sneeuw. Er lag serieus sneeuw, geweldig. Ondanks dat er toch aardig wat lopers meedoen heb je daar weinig hinder van. Wat je ziet is een lang lint lichtjes. Het parcours is pittig. Veel steile klimmen en afdalingen. De hm in deze afstand zegt genoeg. Geen verzorgingsposten, je komt er wel uit. Bij de finish is bier, des te sneller ben je terug.
We lopen met z’n drieen op maar moeten soms op elkaar wachten en eigenlijk is het daar te koud voor. Want als je stil staat koel je enorm af. Dus lopen we alle drie solo door na 10 km.
Nico zit achter mij en Mirjam voor mij. Ik ben wat voorzichtig met dalen want ik heb een aantal weken geleden iets in mijn knie verdraaid. Daar heb ik serieus last van gehad en mede daarom weinig gelopen. De langste afstand die ik liep was 20 km en is al even geleden en was op asfalt in Afghanistan. Dus deze trail is een goede test.
Maar eigenlijk loop ik best lekker en heb het vooral enorm naar mijn zin op het parcours. Singletracks, sneeuw. Blubber. Steile klimmen en technische afdalingen, ik hou ervan!
Er komen nog twee sneeuwbuien onderweg wat het erg lastig maakt, je ziet niets anders dan alleen maar witte vlokjes in je hoofdlamp. Gelukkig heeft de organisatie de route goed uitgezet met overal op de bomen kleine reflectoren en dus vond je de route zelfs met een sneeuwbui. 
Rond de 20 km zie ik plots Mirjam voor mij lopen en dus lopen we samen de laatste paar km. Verleden jaar waren de laatste 2 km wat asfalt, dat is er nu helemaal uit gehaald. Van ver horen we de muziek en het is net als verleden jaar, je kunt niet anders finishen dan met een hele grote glimlach.
Muziek, de organisatie die je binnen schreeuwt en gelijk een glas bier in je handen stopt. Louise, de racedirector liet ons gelijk proeven van de lokale jenever. Kortom, 2 happy chica’s.
Een half uurtje later kwam Nico ook binnen en konden we aan het eigen gebrouwen bier van Celestes beginnen. 
Met Tonkie voor de deur als hotel kon niemand ons wat maken. Een bord pasta, heerlijke biertjes en een tent vol zingende en dansende trailers. Het is lang geleden dat ik op de tafels heb staan dansen. Maar tot in de late uurtjes hebben we in het Frans staan zingen en dansend op de tafels was het een heerlijk trailfeest.
Wat een geweldige trail is dit toch! Een mooi begin van een nieuw seizoen en vooral zonder last van mijn knie gelopen!
Louis thank you again! You rock!

Posted in Trail Wedstrijden, Trailrunning | Tagged | Leave a comment

Scandinavie op z’n wildst – Jolanda Linschoten

Gisteren was ik bij de premiere van de multimedia presentatie van Jolanda Linschoten. Scandinavie op zijn wildst.
Jolanda en ik hebben een onzichtbaar lijntje. We hebben elkaar een paar keer gesproken meer ook niet, en toch is er iets, alsof we elkaar al lang kennen. Dat heeft ws alles te maken met onze liefde voor de natuur, vrijheid, kracht en doen wat je voelt of droomt.
Een hele goede reden om naar het theather te gaan omdat jolanda als geen ander over deze onderwerpen kan vertellen.
Dit verhaal gaat over het zelf maken van ski’s, sneeuwschoenen en tenslotte een kano. Dat is helemaal niet iets wat ik ambieer dus zou je denken wat heb je daar te zoeken.
Alles, want het gaat dan wel over het bouwen van deze ‘ vervoermiddelen’. Maar het is ook een metafoor voor veel dingen die wij allemaal herkennen. Jolanda vertelt over onderwerpen die ons allemaal bezig houden.
Het vertragen, wat vertraagt ons en waarom is het zo moeilijk om dat vast te houden. Tijd is een raar fenomeen, je zoekt naar meer maar het wordt minder. Tijd kun je maar 1 keer gebruiken. 
Van het gewone iets bijzonders maken. Daar laat Jolanda je over nadenken. Alles wat je ontdekt als je op reis bent. Daar heb je geen mindfull run of cursus voor nodig.
Aan de hand van adembenemende foto’s, filmpjes, prachtige muziek en de woorden van Jolanda als inspirerende spreekster neemt ze je mee naar Scandinavië. Hun avontuur (uiteraard met Frank) kan ook de jouwe zijn. Misschien niet als kanobouwer, maar wel als reiziger, als vertrager, als iemand die van het gewone iets bijzonders maakt.
Ik heb genoten. Er zijn nog maar enkele kaarten voor de komende presentaties. Dus haast je en laat je meenemen naar de vertraging in een heerlijke avond Theater.

Hier kun je het verdere programma zien en kaarten bestellen. En daar vind je ook de trailer van de voorstelling.

 

Continue reading

Posted in Algemeen, Reizen, Sport Boeken en Films | Tagged , | Leave a comment

Hoeveel km’s waren het nu in 2016?

Het jaar is voorbij. Een mooi jaar met ups en downs. Er gebeurde veel dingen die niet allemaal leuk waren. Vooral de gezondheid van mensen waar ik van hou speelde daar een grote rol in. Maar er gebeurde ook dingen die heel leuk waren en vooral waardevol, heel waardevol.
Maar wat altijd bleef in goede en slechte tijden was het sporten, lopen of fietsen.
Mooie projecten in de bergen en op de trails die ik zelf deed, of met vrienden. Ik liep niet veel races maar degene die ik deed waren fantastisch mooi.
Met als mooiste wedstrijd van het jaar de UTMR. 
De afgelopen week zie ik bij veel mensen voorbij komen hoeveel iedereen nu gelopen heeft. en hoe ze dat kunnen overtreffen in 2017. Nog snel  zoveel km’s lopen de laatste week want dan kom je boven de 3,4 of 5000 km in een jaar.
Grappig, als er nu iets is waar ik niet mee bezig ben is het de hoeveelheid km’s in een jaar. Als ik dan nog iets met cijfers zou hebben zou ik de hoogtemeters boeiender vinden.
Maar wat doet het er toe?
Als ik terug kijk op het jaar 2016, zie ik geen cijfers maar de mooie uren die ik gelopen heb.
De dag dat ik een uur op mijn buik heb gelegen om op Col de Bise de steenbokken te bekijken. Dat ik de zon op zag komen met de Matterhorn op de achtergrond.
De prachtige sneeuwvelden tijdens een 4daagse tocht rond Verbier. De trailtjes op Rhodos bij mijn zus. De prachtige tochten op Cape Verdie.
De warme uren tijdens de EMI over onmogelijke Alke paadjes, de Vogezen die ik ontdekte, de Mullertrail die ik liep, Het mooie Winterberg, de bergen rond het prachtige Grossglockner, al die mooie uren samen zijn onbetaalbaar.
Hoeveel km’s het waren, geen idee.
Hoe mooi ze waren kan ik je zo vertellen. Momenten die ik nog op mijn netvlies heb staan en ik nog steeds kan vertellen als ik 100 ben. Ik kan er de geuren en kleuren bij ruiken en zien, het geluk voelen, en ja soms ook het afzien.
Het is bijzonder om te zien hoe ik veranderd ben in de loop der jaren. Gaandeweg ben ik als trailloper veranderd. Ik hou niet meer van drukke wedstrijden, ik loop datzelfde parcours net zo lief zelf met een rugzak. 
Ik zoek de kleinschalige ultra’s, de juweeltjes voor mij. En het hoeven er ook maar een paar  per jaar te zijn.
Ik hou van eigen projectjes. Met je vinger langs de lijntjes van een kaart gaan en zo een projectje zien ontstaan. Om het dan te lopen en die lijntjes van de kaart onder je voeten te zien gaan.
En uiteindelijk zijn de vele km’s steeds minder km’s geworden. Less is more. Train as you fight en dat is niet op asfalt en niet vlak. Dus loop ik thuis steeds minder en worden de km’s die ik maak vooral gemaakt in de weekenden op plekken waar ik echt van het lopen geniet.
En dat is dan ook het voornemen voor 2017 als ik al een voornemen heb. Verander niets.
De wedstrijden die ik in 2016 zou lopen zijn bijna allemaal niet doorgegaan om verschillende redenen maar daar kwamen weer andere mooie plannen voor in de plaats.
Dus dit jaar ga ik nog minder plannen maken qua wedstrijden. We zien het wel. Just enjoy the mountains and do what i love the most, run on the trails and the mountains.
En de km’s , het is een gegeven dat je een idee geeft hoe lang je ongeveer onderweg zou kunnen zijn, meer niet.

Posted in Trainingen 2016 | 2 Comments

Getest – de AM121 – Xtorm Evoke solar charger

Verleden jaar heb ik al over een produkt van Xtorm geschreven  – de powerbank, fijne oplader, licht en handzaam. Alleen laadt hij niet op met zon. Maar voor de ultralopers ideaal om onderweg je horloge op te laden.

Dit jaar is Xtorm op de markt gekomen met een outdoor oplader die op te laden is met stroom en zon, ideale combi!
Afgelopen zomer ben ik meerdere malen op stap geweest met de Evoke, een outdoorcharger. Het hele grote voordeel van deze oplader is dat hij dus oplaadt op zonne- energie. Maar uiteraard laadt hij ook op via stroom.
Maar heb je geen stroom dan kun je deze gewoon aan je tent of rugzak hangen en krijg je stroom via de het zonnepaneel. Het opladen op deze manier gaat verassend snel. Zo heb ik uren zitten lezen met mijn ipad aan de Evoke en met het zonnepaneel open geklapt en bleef mijn ipad en evoke beiden vol.

Als je hem oplaadt met zon dan heeft hij rond de 12 uur nodig. Mijn lege iphone had 4 uur zon nodig om op te laden.
De Evoke Solar Charger is voorzien van een ingebouwde li-polymeer batterij die 10.000mAh aan energie kan opslaan. Er zit een hoog rendement Sunpower zonnepaneel in  en dat zorgt voor een snelle oplaadtijd. Het zonnepaneel kan 4.5 watt opwekken.
Je kunt 2 apparaten tegelijkertijd opladen. Er zitten nl twee usb aansluitingen, één met een maximum van 1 ampère, de ander met een stroomsterkte tot 2,1 ampère om bijvoorbeeld ook tablets op te kunnen laden.
De Charger is spatwaterdicht en heeft een rubberen afwerking waardoor hij goed tegen een stootje kan. De poorten zitten netjes weg gewerkt achter een rubberen klep. Er zit een oranje open hoek/oog aan waardoor de charger met een haak overal aan op te hangen is. De afmetingen zijn 16,5 x 10 x 2,1. 
Het laadvermogen is af te lezen op 4 ledlampjes, is die vol dan branden ze allemaal, bijna leeg is 1 lampje.
Hij weegt 366 gram. Dat is geen oplader die je meeneemt om je horloge op te laden tijdens een ultratrail. Maar zeker wel om een meerdaagse trekking in de bergen te doen waar je geen stroom tegen komt.
Ook heb ik het veel gebruikt voor alledaagse dingen. Bv buiten lezen, op vakantie waar maar 1 stopcontact is, in de auto als  je usb al gebruikt wordt voor de gps en dus een back up hebt voor andere dingen opladen.
Nu in Tonkie, de camper ook perfect te gebruiken. Zo kun je altijd opladen ook als je geen stroom hebt.
Aanrader voor de outdoor liefhebber, loper fietser of wandelaar, of gewoon omdat het enorm handig is voor de alledaagse dingen. En zeg nu zelf, wat is beter dan gratis stroom van de zon.

De Evoke is hier te koop en kost 99 euro.

Posted in Diversen gadgets, Hardloop Gear en Gadgets | Tagged , , , , , | Leave a comment

Santiago -Serra Da Malugueta Natural Park

Santiago is het grootste eiland van Cape Verdie en heeft weer zijn eigen charme. Het heeft zee, strand, bergen, oude dorpjes, markten, en een diversiteit aan inwoners. Het is ook het meest bewoonde eiland. Wat het dan vervolgens weer makkelijk maakt om op plekken te komen met de busjes die rond rijden. De weg die dwars over het eiland gaat maakt alles goed bereikbaar.


Een half uurtje van ons b@b ligt het Serra Da Malugueta Natural Park. Je denkt dat je veel wandelaars tegen komt in een National Park, maar in Cape Verdie is niets minder waar.
We zijn behalve een paar mensen die daar wonen niemand tegen gekomen.
We wisten waar we ongeveer moesten wezen om het wandelpad te vinden en 1 gil in het busje was genoeg om te stoppen en uit te stappen. Je stapt van de weg op een pad. Klimt 20 meter en daalt een stukje af en weg is de bewoonde wereld.
Plots ligt er een bergketen(tje) voor je en pure stilte.
We hadden een kaart en een uitleg over de route hoe die ongeveer moest lopen. vanaf waar wij stonden kon je een soort de route zien lopen over de kam. Eerst een lange afdaling, vervolgens een klim om erna wat op en neer te lopen over een prachtige kam. Bizar hoe snel je in een andere wereld stapt.
Er liggen nog een aantal dorpjes die zo goed als leeg zijn. Er wonen nog een handjevol mensen, vooral ouderen, die daar altijd zullen blijven. De jongere mensen zijn weg getrokken. Het is een bijzonder om te zien dat men daar zo leeft, op je oude dag. Weg van de bewoonde wereld, als je wat moet hebben moet je 2 uur lopen.
Terwijl ik op Jeanet zat te wachten kwam ik een oude man tegen die daar zat. 

Hij bleek er alleen te wonen. En vond het wel eenzaam maar hij hoorde daar nu eenmaal. Zo simpel kan het zijn.
Er zitten overigens wel enorme grote spinnen die hun web over de paden hebben gemaakt. Een stok om die weg te slaan voor ze in je haren zitten is wel handig.
Na een dikke twee uur lopen kwamen we op een plateau met een uitzicht op de zee 360 graden rond. Geweldig! Je kijkt eigenlijk over de punt van het eiland in het Noorden en in de bergketen als je naar de andere kant kijkt.

Als je er voor gaat zitten zie je eindeloze paadjes die gemaakt zijn door de locals.

Je kunt hier ook heerlijk op ontdekking als je wilt trailen. Uiteindelijk, als je de bergketen oversteekt, kom je wel weer ergens bij de weg en dan vind je wel een busje waar je mee kunt rijden.

Wij liepen uiteindelijk 16 km en 900 hm.
De Serra da Malugueta is de hoogste berg in dit park (1064) . Pico de Antonia is overigens de hoogste berg van Santiago (1394)
Het gebied is een aanrader, prachtige trails waar je geen mens tegenkomt. En goed bereikbaar met de busjes die over het eiland rijden. 
Santiago is een eiland dat je een beetje moet leren kennen maar ook zeer de moeite waard is.

Als laatste eiland, omdat we via dat eiland terugvlogen, hebben we op Sal vertoeft.
Daar kan ik kort over zijn. Sal is totaal verziekt door toerisme, resorts, massa toerisme, en veel west afrikanen die je van alles willen verkopen.
Wel mooie stranden, dat dan weer wel. Maar na alles wat we gezien hebben in Cape Verdie  heeft Sal totaal geen eigen indentiteit meer. Het zou ibiza, kreta of ieder andere strandbestemming kunnen zijn.
Hopelijk blijft de rest van Cape Verdie dit bespaard.

Cape Verdie is een aanrader, het heeft ons enorm verrast ondanks dat we ons toch goed ingelezen hadden. Het heeft meer dan we gehoopt hadden. We hebben 5 eilanden gezien en allemaal anders.
Wil je een weekje trainen dan is Sant Antao een aanrader. 6 uur vliegen, redelijk goedkope tickets, altijd goed weer en een prachtig gebied wat weer heel anders is om eens te trainen/trailen.

Posted in Reizen | Tagged , , , , , | Leave a comment

Up and down the vulcano – Pico de Fogo

Fogo is vulkanisch eiland met als hoogtepunt Pico de Fogo. 

De vulkaan die in het oog springt en waarvan het hoogste  punt 2829 meter is, de rand van de krater.

De laatste uitbarsting na 1995 was eind 2014. Dat zorgt voor een bizarre omgeving. De twee dorpjes die daar waren zijn vernietigt door de lava stroom. Er woonden 1300 mensen en gelukkig kon iedereen op tijd weg. Wat overblijft is een enorme krater aan de voet van de vulkaan met erin een enorme hoeveelheid steenlava ipv de wijngaarden en vruchtbomen die er waren. Resten van de dorpen zie je tussen het lava.

Maar ook wordt er weer volop nieuwe huisjes gebouwd. Of het oude huis wordt uitgehakt. Een bizar gezicht en wat een veerkracht van de lokale bevolking.

De weg die naar het dorp liep is verdwenen onder de lava en men rijdt nu via een zelfgemaakt spoor  aan de rand van de krater over een soort zandweg. De vulkaan staat in die enorme krater en de omgeving is mindblowing. Wij stuiterde over die weg terwijl de zon onder ging en de volle maan tevoorschijn kwam. We kwamen uit bij een BenB die nieuwe gebouwd was op de nieuwe lavastenen. Dat is zo heet onder je voeten en in de kamers dat het onmogelijk is te slapen zonder ramen en deur open. De hitte van de vloer is enorm.

Je kunt/moet met een gids de vulkaan op, sinds de laatste uitbarsting mag je niet meer alleen . Het gebied is ondertussen een soort nationaal park. Eigenlijk wil de overheid ook dat men er niet meer gaat wonen maar de plaatselijke bevolking denkt daar anders over.

Het plan was dat ik met een gids de vulkaan op zou gaan en jeanet zou de kleinere nieuwe vulkaan oplopen. Na wat overleg konden we een mooie combi maken. Ik zou naar de top gaan op 2829 en via de andere kant afdalen en zo uitkomen bij de kleine vulkaan en daar jeanet weer zien. Normaal gezien daal je niet af via die kant.

Ik vertrok in de vroeg morgen toen het langzaam licht werd. Jeanet zou 3 uur later vertrekken . Iets ieder want ik had wel gezegd dat ik een doorliep.

Samen met de gids vond ik een mooi tempo. Van 1700 naar 2829 lopen. Het begin is door het dorp waar nu toch weer rond de 300 mensen wonen. Dan ga je klimmen, eerst nog wat geleidelijk maar dan is het een soort recht omhoog. Een pad zie je bijna niet meer.

We lopen boven de wolken. In het begin kijkt de gids nog steeds om of ik wel achter hem zit. Maar ik wijk geen meter van zijn zijde. Het eerste steile deel is zandering maar dat gaat eegens over in rotsgebied. Soms met handen en voeten. Hier en daar stoppen we even en vertelt hij het een en ander. De uitzichten worden steeds mooier.

Ergens lijkt het of we er bijna zijn maar dat is toch echt gezichtsbedrog. Uiteindelijk komen we aan de rand van de krater.

Hij vertelt dat het meer dan drie jaar geleden is dat hij zo snel boven was, hij vind het tof dat ik sterk ben en we samen zo door kunnen lopen vertelt hij. Ik vind dat ook. De gemiddelde toerist doet er 3.5 a 4 uur over, wij waren na 2 uur boven. We lopen over de rand van de krater en zoeken een mooi plekje om wat te eten. Ik proef zijn zelfgemaakte cake en die smaakt heerlijk. Hij zit daar lekker en ik ga nog wat op verkenning.

Ik hobbel nog wat verder door langs de krater en kijk uit op een ongelooflijk uitzicht, bizar mooi, ik klim en klauter nog wat over de rand van de vulkaan en ben in mijn eigen wereld. De gids laat mij, hij weet dat het goed is en dat ik weet wat ik doe. 

We eten samen nog wat en daarboven op de rand van de krater belanden we in een mooi gesprek over het geloof , heel bijzonder. Armoede, rijkdom, oorlog, zomaar wat topics in een mooi open gesprek. Op een van de meest vredevolle plekken die je kunt verzinnen. Het is ook ongelooflijk hoe stil het is boven op de vulkaan.

Omdat het nog zo vroeg is , is het nog best fris en besluiten we een stukje te dalen. Van waar we zijn kijken we recht op de nieuwe vulkaan en moeten we jeanet aan zien komen. Maar dat gaat nog wel meer dan een uur duren. We dalen een technisch stukje af en dan komen we in het vulkaan gruis. Kleine stukjes veder lichte zandsteentjes. Je zakt er tot boven je knieen in weg en het afdalen is spectaculair! We doen een stukje en dan gaan we daar op 2550 meter liggen in het bed van lavasteentjes. Dat ligt ongelooflijk lekker want je zakt er helemaal in weg. Mijn gids doet een siesta in de vroege morgen. Ik lig daar simpelweg te genieten. Een uitzicht die je niet vaak in je leven zal hebben. Ik had er heel de dag kunnen liggen.

Na een dik uur zie ik twee kleine stipjes aankomen richting de kleine vulkaan. Dat is jeanet met haar gids. We wachten tot ze er bijna zijn en dan begint een van de spectaculairste afdaling ooit. Vol gas gaan we naar beneden. Ik probeer de gids bij te houden maar dat Lukt mij echt niet, wow. Met grote springende stappen dansen we naar beneden met een wolk stof achter ons. Met een glimlach van oor tot oor en een grote wooohoooo rennen we downhill van de enorme vulkaan. Net voor de kleinere vulkaan gaat het over in hardere grond en rotsen en voelt dat plots heel gek. Tot we bij de kleinere vulkaan zijn ( je ziet hem mooi liggen onder mijn voeten op de foto). Met jeanet lopen we via een andere route terug en met een big smile en een high five neem ik afscheid van de gids. Wat een ongelooflijke mooie tocht was dit zeg. Geen ander mens gezien de hele toch op twee lokals na waarna ik met open mond heb gekeken hoe die afdaalde. Bizar gewoon.

Fogo is enorm de moeite waard om te bezoeken. 

Het stadje São Filipe is bekend om de sobrado’s, oude Portugese huizen met op de begane grond een winkel en daarboven de woning.

Er staat een mix van opgeknapte sobrados met sobrados die op instorten staan. Het stadje staat op de nominatielijst voor world heritage. Het lijkt of de tijd hier heeft stil gestaan. Er zijn wat hotels, restaurant maar allemaal kleinschalig. Meer dan een handjevol toeristen hebben we niet gezien.

Posted in Reizen, Trainingen 2016 | Tagged , , , , , | Leave a comment

Een verstopt trail paradijs in Cape Verdie – het eiland Sant Antao

Cape Verdie heeft 10 eilanden waarvan er 8 bewoond zijn. Veel mensen kennen alleen Sal, het strandeiland. Maar CV heeft veel meer te bieden dan een strandeiland. Een van de redenen om hier op vakantie te gaan.

Met de boot vaar je over van Sao Vicente naar Sant Antao, een uurtje varen. Het is een van de armste eilanden van cv. Heel voorzichtig komt er wat toerisme en dat is voor sommige een bron van inkomen. Voor de stranden hoef je hier niet heen want die zijn er bijna niet.

Het is een prachtig eiland met een ruige kust, de bergen erachter geplakt en overal zijn trails. Er is een kaart van het eiland met wandelroutes. Alleen staan nergens die routes aangegeven. Op de kaart hebben ze nummers, in het echt is er geen nummer te vinden.

Maar gelukkig zijn er overal lokals, werkelijk op de gekste plekken vind je wel een huisje of iemand ah werk op het land. En altijd vertellen ze je welk pad je moet hebben. Want als je goed zit kruis je steeds wel weer ergens een ander pad die niet op de kaart staat maar door de lokals is gemaakt. Kaart lezen kunnen de meeste niet maar als je het plaatsje noemt waar jouw richting heen gaat, al bestaat het uit drie huizen, weten ze waar je heen moet.

Je loopt door ruig berggebied, door suikerriet plantages, koffieplantages, mango bomen, papaya, guaves, bananen bomen, door ribeiras, je loopt door dorpjes van niets waar de tijd heeft stil gestaan. Als je geluk hebt vindt je wat te drinken, eten meestal niet maar altijd behulpzame mensen. We liepen hele afwisselende en soms pittige tochten. Bijna dramatisch mooi. 

 

 

 

 

Klein probleem is dat het nooit rondjes zijn en je dus altijd terug moet zien te komen. Soms is dat geen enkel probleem want je kunt altijd een soort busje aanhouden wat heen en weer rijdt als openbaar vervoer. Maar op sommige dagen en in sommige gebieden is dat wat lastiger. Maar dan kun je wel een taxi regelen dat ze je op pikken op een bepaald uur. Dat werkt prima zo.

Wij hebben hier 4 dagen prachtige routes gelopen.  Ik heb er wat gerend en samen gewandeld. Drie dagen in het berggebied en 1 route langs de kust. Waar dan toch ook gewoon 850 hm in zaten op 14 km.

We hadden een soort berghoteletje op een prachtige plek en vandaar uit hebben we Gewandeld. Een basic toplocatie. 

Daarna naar Ponta Del Sol afgezakt aan de kust en vandaar uit liggen ook weer prachtige routes. De bergen liggen tegen de zee aangeplakt dus de trails zijn overal.

Sant Antao is een prachtig wandel-trail eiland. Nog puur, er is wat toerisme maar echt minimaal. Het staat echt nog in de kinderschoenen en dat maakt het eiland wat mij betreft nog unieker! Een aanrader!

Verder zijn we ook nog 1.5 dag op Sao Vicente geweest. Een kaal en droog eiland. De meeste mensen (80%) woont in Mindelo, het enige grotere plaatsje. Daar speelt het eilanle en zich af. Er zijn nog wat stranden maar de infrastrutuur is minimaal. Er zijn nog wat bergjes maar alles is kaal en droog. 1.5 dag was voor ons genoeg. Sao Vicente kun je op een tripje naar CV gerust over slaan.

Posted in Reizen, Trainingen 2016 | Tagged , , , , , , | Leave a comment