Getest – de Akasha trailschoen van La Sportiva

imageDit seizoen heb ik alle ultra’s gelopen op de Akasha trailschoen van La Sportiva. De eerste ultra, 84 km heb gelopen op deze schoen zo regelrecht uit de doos en gelijk zonder enig .

image
imageDe Akasha is een neutrale schoen met 6 mm hieldrop. Dat klinkt als minimaal maar dat is het helemaal niet. (20 -14 cm hiel-teen) De schoen heeft veel demping en vanaf het eerste moment voelden deze schoenen als pantoffels. En ondanks 20-14 hieldrop weegt de schoen niet heel veel, 330 gram.

De upper, om te beginnen heeft de akasha een goede rubbere bescherming bij de neus van de schoen. Er zitten over de voorvoet rubberen lijnen om je schoen te beschermen. La sportiva noemt dit ProTechTion™ HF, dit is in hel de schoen verwerkt en geeft de schoen meer stevigheid. Zo voelt dat ook, zacht maar wel stevig. De upper is gemaakt van airmesh dat ademt. Ik heb veel gelopen in warme omstandigheden met deze schoen maar nog nooit hete voeten gehad. Ook heb ik veel door sneeuw en water gelopen en steeds waren ze weer snel droog, bijzonder snel zelfs. De tong van de schoen zit goed verwerkt in de schoen en die verschuift dus niet. Maar daardoor is het niet zo dat je lastig in en uit de schoen komt zoals ik al eerder beschreven heb bij de Salomon schoenen. Er is genoeg ruimte over om er makkelijk in en uit te stappen maar tegelijkertijd beschermt het je schoen en zorgt het ervoor dat je meer stevigheid hebt. image
De stof is zacht wat voor het pantoffelgevoel zorgt.
Met de veters moet je wel opletten dat je ze aan de voorkant goed aantrekt. Doe je dat niet ga je teveel schuiven in je schoen.
Aan de achterkant van de schoen zit een lus waar je de schoen nog mee kunt ophangen aan bv je rugzak.

De midzool, zoals zovele schoenen zit er EVA in de midsole waardoor de schoen een goede demping heeft. Maar de La Sportiva schoenen hebben ook  Cushion Platform wat rots en steen bescherming geeft en een betere shock absorptie zonder het op eieren te lopen gevoel. De schoen heeft geen rockplaat maar die heeft hij ook niet nodig. Ik heb in ruig terrein gelopen en nooit een steen of rots gevoeld. Met de technieken doe La Sportiva gebruikt is deze schoen er prima tegen bestand.
De binnenzool is 4 mm dik en ik heb dit seizoen zo goed als geen blaren gehad.
Opvallend is echt de goede demping in deze schoen.
De buitenzool, ik denk een van de sterke punten van La Sportiva. De plakkende rubber noppen onder de schoen zorgen voor een hele geode grip en demping.
imageDat FriXion XT sticky rubber zorgt ervoor dat je op ieder terrein uit de voeten kunt met deze schoen. In blubber maar ook op gladde stenen. Het Trailrocker systeem zorgt voor natuurlijke afrolling van de voet.
Opvallend is dat na zeker 600 km met deze schoenen de noppen nog in perfecte staat zijn!
Conclusie
Al vanaf het moment dat ik de schoen uit de doos haalde was ik enthousiast. De schoen zat gelijk heerlijk, wat een pasvorm! Niet voor niets durfde ik het aan om er gelijk 84 km mee te lopen.
Ik heb een redelijke brede voorvoet en ook voor dat is de schoen geschikt. Ik heb genoeg ruimte en niets knelt er.
Ook de demping op de ultras is geweldig. Maar tegelijkertijd een lichte schoen die absoluut niet lomp voelt ondanks hoge zolen. image
De grip is goed en daarom kun je in ieder terrein lopen met deze schoen. Maar ook over vlakke harde stukken geeft de schoen geen probleem.
De slijtvastheid is echt bizar goed. Ik heb nu 600 plus km’s gelopen met de schoenen in echt ruig terrein. Ze kunnen alles aan. De zolen zijn niet gesleten en ook de upper is nog in zeer goede staat. En dat heb ik bij nog geen enkele schoen gezien!
De langste afstand die ik ermee gelopen heb is 116 km tijdens de UTMR.
Gewoon een geweldige schoen voor de lange afstanden in ieder terrein! Niet voor niets mijn ultra shoen dit jaar.
Adviesprijs is 149,95. Bij de beste trailwinkel van Nederland 139,95.
Oh ja, ze zijn er in toffe kleuren!

Posted in Hardloop Gear en Gadgets, Schoenen | Tagged , , , , | Leave a comment

De UTMR, brutal, beautiful and brilliant!

14141846_10154577855551520_3967798626677873920_nShit, er heeft iemand een Astma aanval, en wel een hele hevige. Dat was het eerste wat ik dacht nadat we weggeschoten waren uit het mooie dorp Cervinia in Italie. Het centrum door en gelijk klimmen. Daar hoorde ik een hoop gepiep en gehijg. Maar vooral gepiep.
Dat geluid kwam dichterbij, plots hoor ik een oerschreeuw en in een hoog tempo komt de man die bij dat astma geluid hoort voorbij.
Iedereen kijkt hem verbaast aan. Maar hij is volledig in zijn eigen wereld.
Gelukkig, de zuster in mij hoeft zich niet te ontfermen over een medeloper en ontspannen klim ik verder. Nou ja, ontspannen. Die kerel lijkt hetzelfde tempo als mij te hebben en alsof ik wordt achtervolgd door een astma patiënt blijft hij in mijn buurt. Af en toe een keiharde schreeuw waarna hij plots gas geeft en er weer voorbij komt. Vreemde manier van een ultra lopen, maar goed, ieder zijn ding. Ik besluit om wat door te lopen zodat ik hem niet meer hoor want het maakt mij onrustig.
14183690_10154582910616520_2905156953916360092_nWe klimmen naar de eerste top op bijna 3000 meter. Ik merk dat ik echt even in mijn ritme en ademhaling moet komen. De start is al op 2000, ik moet even wennen.
Maar de omgeving zorgt voor een ontspanning en ritme. Al snel loop ik een aantal meren voorbij. 14212722_10154582912556520_511718199347234571_n
En zie ik alleen adembenemende vergezichten om mij heen.
De afdaling is heerlijk, een heel lekker stuk. Daar ontmoet ik voor het eerste de broers Thon, twee Nederlanders. Die zijn even euforisch als mij. Man wat een schoonheid.
Ik kom na 17 km bij de eerste cp, Refugio Ferraro. Deze post en vervolgens alle anderen posten zijn een warm bad. Alles goed geregeld en vooral een groep hele enthousiaste vrijwilligers. Onbetaalbaar! Ze helpen met alles en schreeuwen je succes als je vertrekt.
Er volgt weer een klim en een afdaling tot ik bij km 28 kom. daar zou ik Jeanet zien.
14224949_10154582910871520_1612492857598449953_nEr zitten technische stukken in en terwijl ik over een rotsveld loop blijft mijn stok hangen tussen de rotsen, ik val en stok gebroken. Mijn Helinox stokken die onbreekbaar zijn, shit. Alles kan kapot blijkt maar weer.
Ik kan er nog iets van fabriceren door de lengte anders af te stellen maar erg stabiel is het niet. Met een lange afdaling is het lastig met die stok maar ik hoop dat ik ergens ducktape kan vinden.
Ondertussen smt jeanet dat ze de post niet kan vinden en ondertussen op de post van 35 km zit. Maar daar kan ze niet blijven want daar moet je met een lift naar beneden en die gaat  om 17 uur voor het laatst, zonde maar we zien elkaar dan bij de volgende post wel.
14202708_10154582910811520_629393429351347426_nIk kom bij 28 km en vraag of er iemand ducktape heeft. Niemand. Een van de vrijwilligers neemt mijn stok en gaat ermee het dorp in. Ik neem het er maar even van en eet van alles. Als ik er toch ben. Kopje thee erbij.
Dan komt hij roepend terug, i have found it and fixt it. Perfect, de held!
Na een enorm dankjewel ga ik verder.
Er volgt een klim, een rotklim. Eigenlijk een redelijk saai stuk, wat bredere losse stenen paden. Was het heel de dag bloedheet, hier liepen we plots in de mist.
1100 meter klimmen tot Col D’Olen. Ik kwam hier in een groepje mannen, een brit, een italiaan en een Zwitser. We wisselen elkaar af, kletsen wat. Dan komt de een even bij, dan de ander. Gedurende de wedstrijd zijn we steeds in elkaars buurt.
Eindelijk boven waarna er een afdaling volgt van 1700 meter.
Dat is oa wat deze wedstrijd zo zwaar maakt, enorme klimmen en afdalingen.
Ondertussen begint het wat te schemeren maar ik ben al lang mijn besef van tijd kwijt. Het doet er niet toe. Het is van post naar post en tijd is een gegeven. utmr_sf6t5e
imageAls ik het dorp Alagna eindelijk inren is Jeanet daar, 47 km. Wat fijn om haar te zien. We kletsen bij, ik vertel over de schoonheid van de route, over de zwaarte en ondertussen eet ik, vult ze mijn water bij en prikt ze met een veiligheidsspeld twee blaren op de rand van mijn eelt hielen. Rotplekken waar altijd weer een blaar verschijnt.
Ik ga verder en Jeanet rijdt naar de volgende post op 71 km. Ze wil niets weten van een hotel, ze slaapt wel in de auto. Wat een vrouw!
En ik ga op naar de volgende klim. Weer 1600 meter omhoog. In het dorp ga ik even fout maar dat is door mijn onoplettendheid. De route is perfect aangegeven.
Ik heb het zwaar op de klim. Het gesprek met mezelf begint.
Heb ik nu echt ergens pijn ? Nou nee, eigenlijk niet. Het is gewoon zwaar. Nou zeik dan niet en loop door. En zo ga ik verder en ook nu kom ik weer op de top en ben ik blij dat ik mag afdalen. Maar dat is nog niet zo eenvoudig.
We zitten in het pikdonker in een steengebied en het is een soort lastig om goed te zien waar nu toch het parcours loopt. Ook omdat je toch niet helemaal scherp meer bent.
De Italiaan komt boven als ik met mijn licht de route zoekt. Samen vinden we het en dalen 14233055_1833809546849591_3435510627166266786_neen stuk af. Dan krijg ik het systeem van het pad door en ga ik een stuk rapper naar beneden. Ik heb weer energie en kom uiteindelijk in een bos.
De nacht is echt pikdonker. Als ik mijn licht uitdoe is het een grote sterrenhemel, magnnifiek!
Op 67 km is nog een minipost met water en ze hebben net thee gezet. Heerlijk, ik drink het op en ga verder.
En zo loop ik Macugna in, cp 6 en 71 km. Een grote post en jeanet staat mij al op te wachten. Ik voel mij goed. Iemand vraagt of ik pizza of soep wil. Beide, mag dat ook ?
Geen probleem, ik krijg een bord heerlijk gevulde soep. imageerna twee stukken pizza maar die krijg ik toch niet op. Ik doe er een in een plastic zakje en stop het in mijn rugzak.
Vol goede moed na een topverzorging van Jeanet ga ik op pad voor wederom een klim van 1600 meter. Het is 3 uur in de nacht. Het begin gaat goed maar dan krijg ik het zwaar, heel zwaar. Langzaam verdwijnt de kracht. Ik heb slaap.
Ik ruik koffie, en zie ineens een espresso apparaat in de boom. De koffie geur blijft in mijn neus zitten maar er is echt geen espresso te vinden.
Ik besluit even te gaan liggen. Ik val heel even in slaap tot ik mij rot schrik. Er loopt een beest over mijn hoofd. Wat het was weet ik niet maar ik ben gelijk wakker.
Ik moet toch boven komen dus ik ploeter verder. Pratend met mijzelf.
Langzaam wordt het licht. Ik bevind mij in een rotsgebied en klim en klauter over grote rotsblokken. Ik zie ergens daarboven een lichtje, daar moet de post zijn. Maar ik kom maar niet boven. Tot overmaat van ramp dwaal ik ook nog te veel naar rechts af. Te veel gefocust     op het lichtje daarboven en dus volg ik de stippen op de rotsen niet meer.
14238309_10154582910571520_5371874069284044564_nAls ik even ga zitten en mij omdraai zie ik de prachtige ochtendkleuren op de bergen.
Ik schiet vol, god kijk mij hier nu zitten. Niemand in de buurt. Ik vind mijn weg door de bergen , ik kan dit en wordt beloond met een ongelooflijke mooie ochtend.
Bevoorrecht voel ik mij.
Het geeft mij kracht voor het laatste stuk en eindelijk kom ik boven! Er is een hut en het is er warm.
Ik hoor iemand een cappuccino bestellen en denk dat is een goed idee.
Ik doe hetzelfde. Ik drink het op en denk al gelijk, allemachtig wat een straf bakkie. Het valt erg zwaar op mijn maag.14199377_10154597556466520_9001165602654570118_n
Ik was al iets weeïg in mijn maag maar niets om mij bezorgd om te maken. Het is heel verleidelijk om in die hut te gaan liggen. Heerlijk warm maar ik spreek mijzelf toe en stap naar buiten. Ik moet nog even verder klimmen. Naar de top van Monto Moro Pass. 
Ik zie daar plots een groot maria beeld staan. Huh? sleepmonster? Nee het is echt, het staat er daadwerkelijk. De Madonna della Neve. Deze pass is overigens de grens van talie en Zwitserland. Ik maak een foto, neem een stilte moment en begin de afdaling.
Een technische afdaling, rotsen en klimmen en klauteren. Maar wederom een prachtig stuk.
Ik kom op een redelijk vlak stuk wat langs een meer loopt. Ik voel mij leeg maar heb ook geen trek. Mijn maag is van slag. Ik denk aan de pizza en besluit de broodrand te eten. heb ik in ieder geval iets in mijn maag.

14233069_1836189386611607_7610561913767590463_n
Ik heb het nog niet doorgeslikt of mijn maag krampt samen en ik spuug het uit. Gek, ik heb dat niet zomaar. Dan maar rennen op niets.
Ik ren een paar km en besluit dan een gelletje te nemen. Misschien krijg ik daar wat energie van en blijft dat binnen. Maar hetzelfde gebeurt. Ik braak het gelijk uit.
Of het nu van die koffie komt weet ik niet maar lastig is het wel. Je voelt dat je lijf energie nodig hebt maar kunt het niet geven.
Ik probeer mijn gedachten weg te krijgen en ben een tijd aan het verzinnen hoe dat nummer toch ook alweer ging, Running on empty – Ik kan nog wel verzinnen dat Jackson Browne dat zong maar verder kom ik niet dan de tekst Running on empty.
Als ik langs dat meer loop komen de eerste lopers van de stage race voorbij. Oa Sébastien Chaigneau, hij roept great job  en voordat ik met mijn ogen geknipperd heb zijn ze al zowat uit mijn beeld. Man wat lopen die hard! image
Hoe dan ook, ik kom gesloopt aan op post 8, Saas Fee op km 96.
Jeanet ontfermt zich over mij. Doet even mijn schoenen uit, vertelt dat ik sterk loop, 6de vrouw ben en echt goed bezig ben.
Zo voelde het niet echt op dat moment. Overigens wist Jeanet dat ik eerste Veteraan liep maar heeft dat niet gezegd zodat ik even de tijd nam om te herstellen.
En dat deed ik. Ik heb uiteindelijk chocomelk en yoghurt op die Jeanet geregeld had. Dat bleef erin en gaf mij weer wat energie.
Nog 20 km en als je naar het profiel keek leek dit het makkelijkste deel. Hoe anders bleek het te zijn en hoe hebben ik en veel andere lopers zich vergist in dit laatste deel.
imageHet was een loodzwaar deel. Het waren twee klimmen en ertussen leek het afdalen. Niets was minder waar, het bleef maar op en neer gaan. Steeds weer omhoog en steeds weer een berg. een soort pad in de berg die om ieder hoek weer een nieuw pad opleverde.
Ondertussen word ik her en der ingehaald door lopers van de stage race die in de morgen is gestart.
Great job, you’re amazing en nog veel meer van die termen hoor ik steeds weer. Ik denk alleen maar, weet je wat amazing zou zijn. Als ik een groot glas koude cola met ijsblokjes had. Nee wacht, een bad met ijs, dat zou pas amazing zijn.
Ik liep een deel  met Hanno, die zat er net zo door als ik. En we werden ook nog getrakteerd op rotsstukken waar klimmen en klauteren niet heel erg soepel ging.image
Ik stop nog een paar keer om toch nog wat hapjes te nemen van wat eten wat ik mee genomen had. Een brok chocola waardoor ik volgens mij een half uur met een bruine bek heb gelopen. Ik kreeg het niet weggespoeld.
Het was bloedheet, geen wind en het duurde eindeloos.
God wat was ik naar de klote zeg. Jeanet had al gezegd, bereid je voor op de Tenshi mountains, het hele zware deel uit de UTMF. Want de snelste lopers hadden heel lang over dit deel gedaan volgens haar. Dus het ging niet makkelijk zijn. En dat klopte.
Maar stoppen was al lang geen optie meer. Dat was het al niet meer na post 71. Ik had tijd genoeg en zou en moest die finish halen.
Maar op het moment dat ik dacht dat de post nooit meer zou komen kwam na 18 km toch de post om even kort bij te tanken en de laatste 2 km echt af te dalen.
En daar was dan Grachen!Al van ver werden de lopers aangekondigd en emotioneel kwam ik dan eindelijk over de finish na 30 uur en wat minuten.
14191917_10154580534161520_4316176283694119331_nAllemachtig wat een tocht. Bij de finish stond race director Lizzy Hawker. Een medaille en gefeliciteerd worden door haar maakt deze finish heel speciaal.14192751_10154582986261520_267574361979974843_n
Lizzy is een inspiratie voor veel trailrunners en zeker voor mij.
En eindelijk kon ik Jeanet omhelzen, mijn held. Die is ook 30 uur in touw geweest.
Een mooi staaltje teamwork. Heel bijzonder om dit weer samen te doen!
Uiteindelijk werd ik 6de vrouw overall van de 24in een 14192738_10154580534136520_4845897543540452758_nsterk deelnemers veld. En eerste in mijn leeftijdscategorie waar 7 sterke vrouwen in zaten. Daar ben ik oprecht trots op.
De eerste vrouw deed er overigens bijna 25 uur over. Eerste man bijna 20 uur.

De UTMR, brutal, beautiful and brilliant zegt Lizzy, niets is minder waar. Wat een wedstrijd. Deze drie woorden vatten het helemaal samen. 116 km en 8300 hoogtemeters, dat is niet voor sissies.
Deze race is ook nog eens de best verzorgde wedstrijd die ik ooit gelopen heb. Zowel voor de wedstrijd, qua info maar ook tijdens de wedstrijd. Alles klopt. Opvallende enthousiaste vrijwilligers, en na de wedstrijd een leuke pasta party en mooie prijsuitreiking. 14238371_10154581445361520_2088367035014505312_n
Ook de goodies, een mooie finisher shirt en een leuk klein zwitsers zakmes, erg handig.
14184497_10154581445256520_6838904355756500355_nIedere finisher krijgt een nepalese sjaal om de nek gedrapeerd door Lizzy. Alles is met zorg gedaan. Een voorbeeld voor andere wedstrijden!
Volgend jaar wordt het een 110 mijl , de hele monta rosa route. Daar moet ik nog heel hard over nadenken. Maar zoek je een uitdaging en een hele mooie bijzondere wedstrijd met een fantastische vibe. De UTMR is je race!

Posted in Trail Wedstrijden, Trailrunning | Tagged , , , , | 1 Comment

Nooit trailen zonder ducttape!

imageDucttape (Engels duct tape, letterlijk ‘buizenplakband’, of ook wel duck tape), is een zelfklevend en waterdicht soort plakband op textielbasis. Het is olie- en waterbestendig en hierdoor geschikt voor noodreparaties. 

Dit weekend was het de tweede keer dat ik tijdens een trail ducttape nodig had en het niet bij mij had. Niet gek natuurlijk, want je gaat niet op pad met een rol tape in je rugzak.
Al vroeg in de wedstrijd brak mijn stok, bijna onmogelijk om Helinox stokken te breken, maar het is mij gelukt. Mijn stok zakte tussen rotsen, ik struikel en de stok wordt zo gebogen dat het aluminum breekt. Ik kon nog wel een soort noodstok creeren door de maat groter af te stellen maar dat werkte niet afdoende. De UTMR lopen zonder stokken is niet gewenst. Bij de volgende post, uren later, was er een geweldige vrijwilliger die met mijn stok het dorp in is gegaan en met een getapde stok terug kwam, de held. ( zie rode tape op foto bij mijn stok)
Terwijl ik stond te wachten sprak ik een andere vrijwilliger die vertelde dat er Britten langs moesten komen. Iedere Brit heeft ducttape bij zich. terwijl hij dat zei, kwam er een Brit aanlopen, zonder ducttape. image
Maar die vrijwilliger gaf mij wel een goede tip. Want iedere Britse trailrunner ( bijna iedere brit dan) rolt een aantal lagen ducttape om zijn bidon. Zo heeft hij dat altijd bij zich.
Nu wordt dat wat lastiger met al die softflasks. Maar je kunt het natuurlijk ook om je stok rollen. Zo heb je het altijd bij je in nood. Ik vond het een heel slim idee!
Verleden jaar tijdens de Echappee Belle hing mijn zool los. Ook daar had ik geen tape. Mijn geluk was dat jeanet op de post was en ik uiteindelijk op haar schoenen verder ben gegaan, ondanks een maat te groot.
Ik loop voortaan met een laag tape rond mijn stok, just in case!

Posted in Diversen gadgets, Hardloop Gear en Gadgets, Hardlopen Algemeen, Trailrunning | Tagged , | 2 Comments

De UTMR – morgen ga ik op pad voor de mooiste wedstrijd van het seizoen!

Van de week zag ik in mijn agenda staan ‘ inschrijven utmr’, dat was in januari. Toen Lizzy Hawker deze wedstrijd aankondigde wist ik dat ik deze moest lopen. Maar logistiek nogal een gedoe omdat je van A naar B loopt. Uiteindelijk had ik mij niet ingeschreven omdat ik de TOR ging doen. Nou ja, om een lang verhaal kort te houden, morgen sta ik toch aan de start van deze prachtige race.  Soms kan het gek lopen.
image116 km en 8300 hoogtemeters in ruig terrein omgeven door de vele imposante 4000 bergen. Ik ben gespannen, meer dan normaal. Meestal heb ik het gevoel dat ik een race wel kan halen binnen de deadline die gesteld wordt. Maar hier lijkt dat ineens niet zo een vanzelfsprekendheid op een of andere manier. Tijdslimiet is 32 uur. Dat moet te doen zijn.
Maar my oh my wat een hoogtemeters! Vandaag sprak ik een man die verleden jaar de etappe loop heeft gedaan, vond het erg zwaa. Die is zelf erg bang dat hij het niet binnen de tijdslimiet haalt.

De enorme klimmen en lange afdalingen boezemen ontzag in. Ontzag is goed.
Hoe dan ook. Je kunt niet meer dan je best doen, zo simpel is het ook. image
Vandaag materiaal check wat ze dan weer heel handig deden. Gewoon alles oplijnen en men loopt langs met lijst en klaar. Het is opvallend hoe goed alles zo ver op de site en hier geregeld is. Tot smsjes met lokatie waar je je startnummer moet halen. Een probleempje, de startnummers waren nog niet binnen vandaag. Deze worden nu mo bij de start uitgedeeld.
Om 10 uur mo ga ik op pad. Mijn nummer is 365 en mocht je willen weten waar ik uithang ergens in de Zwitserse bergen. Op de site kun je het volgen dmv mijn chip die om mijn pols zit. Dat vind je hier.
imageMooi gegeven is dat Lizzy Hawker graag vrouwen in haar wedstrijd ziet. Daarom staan er maar liefst 24 vrouwen aan de start, dat is best veel voor een wedstrijd waar 125 lopers aan mee doen!

Dit filmpje geeft 3d weer hoe we lopen, ik denk dat dit wel eens een van de mooiste en zwaarste races gaat worden die ik gelopen heb.

Jeanet gaat mij ondersteunen op de posten waar ze kan komen. Dat wordt voor haar ook een enorme uitdaging want de route loopt voor mij dwars door de bergen maar met de auto moet je overal omheen en erg omrijden. Kortom, een mooi teamwork project!

Posted in Voorbeschouwingen Wedstrijden | Tagged , | 4 Comments

De brood kruimel functie op de Suunto Spartan

Een van de nieuwe functies op de Suunto Spartan is de bread-crumb. 

Iedere sportmodus die een gps functie heeft, heeft een scherm waar je de brood kruimel imagefunctie ziet. Een hele handige functie. In Griekenland ben ik een berg op gegaan en er was geen pad. Op de weg terug zocht ik mijn weg en door middel van het lijntje in mijn scherm kon ik precies zien waar  ik was en waar ik had gelopen. Jij bent het pijltje en de stippellijn is waar je gelopen hebt cq loopt.

Handig is dat die functie gewoon in je scherm is zonder dat je in het menu hoeft te rommelen om bv de functie terug naar start te zoeken. Dus je gaat naar training, selecteert bv trailrunning, drukt op start en je schermen verschijnen.  Als je door je schermen scrolt zie je dus deze functie.

Zodra je beweegt maakt hij zelf het lijntje waar je loopt. En zo vind je dus altijd makkelijk  je route terug. Een functie die ik nog wel eens zal gebruiken!

Posted in Gps Sport Horloges Getest en info, Suunto Spartan Ultra | Tagged , , , | Leave a comment

De Suunto Spartan – Wie heeft er zitten slapen met instellen van de velden??

Suunto-SpartanUltraWhite-1Sinds een paar weken ben ik aan het spelen met mijn prachtige Suunto Spartan Ultra. Erg mooi, gebruiksvriendelijk en veel opties. Ik zal er een aantal keer zeker over schrijven.
Dit is het eerste deel en die is niet heel positief. Schermafbeelding 2016-08-26 om 13.21.33
De reden waarom je een Suunto koopt, ik tenminste, is de goede hoogtemeter. Dat is iets wat ik heel veel gebruik. Als ik aan het klimmen ben wil ik graag weten hoe hoog ik ben.
Op de Spartan zitten heel veel sportmodussen. Maar in tegenstelling tot de ambit kun je niet zelf je velden instellen.
Dus Suunto heeft voor jouw gekozen met bepaalde datavelden die op je horloge verschijnen tijdens de sport die je ingesteld hebt. Nu ben ik niet heel moeilijk en zolang men dan de velden laat verschijnen die logischerwijs bij een sport horen zal het allemaal wel.
Schermafbeelding 2016-08-26 om 13.38.25Alhoewel ik het vreemd vind dat je die niet zelf in kunt stellen omdat iedereen nu eenmaal een voorkeur heeft. Zo kan mijn hartslag mij niet veel schelen en hoeveel hm ik tijdens een loop gemaakt heb ook niet als ik onderweg ben. Maar wel op welke hoogte ik mij begeef.
dus als trailrunning aanzet zou je zeggen dat ik mijn hoogte kan zien. Dus in Griekenland tijdens de eerste beklimming door mijn vensters. Nee dus. Nergens mijn actuele hoogte in het scherm.  Zelfs niet in de mountain mode van trailrunning – huh ??
Dus heb ik eens gezocht in movescount waar er nu wat in zit. Want logischerwijs zet je bij een wedstrijd trailrunning aan. En als ik volgende week de UTMR loop wil ik wil graag mijn hoogte zien dus moet ik wel weten welke modus ik moet hebben.
Schermafbeelding 2016-08-26 om 13.22.02Twee andere opties hebben het wel. Mountainering en trekking. 
Maar als ik die aanzet heb ik in bv trekking helemaal weinig opties en als mountaineering opstaat mis ik een aantal dingen zoals de actuele tijd.
Een grote tekortkoming naar mijn idee, hopelijk gaat Suunto dit heel snel aanpassen zodat je gewoon je eigen velden kunt samenstellen.
Want ook in de fietsmodus (mbt en algemeen) zit geen hoogtemeter en de klimmende en dalende meters die je al gedaan hebt. Heel vreemd.
Iemand heeft ontzettend zitten slapen en hopelijk wordt men heel snel wakker bij Suunto.

Update van Suunto – Half september wordt de software aangepast en kun je handmatig de datavelden gaan instellen.
De eerste update is al geweest en nieuwe updates vindt je hier. 
Overigens goede zaak dat je daar een formulier kunt invullen met feedback.

Posted in Geen categorie | 2 Comments

Train hard – eat well and be the best version of you

ik heb al eerder wat geschreven over eetstoornissen bij sporters en dan met name bij vrouwen. Maar ook bij mannen komt het regelmatig voor. Anorexia athletica.
Iets wat toch best veel voorkomt maar waar niemand het over heeft. Om mij heen zie ik genoeg hardlopers die een eetstoornis hebben. Veel vrouwen menstrueren niet meer, wat men dan ook wel vrij normaal vindt want dat is wel makkelijk. image
Dat is niet normaal, het betekent dat je lichaam te weinig oestrogeen aanmaakt en dat heeft gevolgen. Hier kun je lezen wat onderzoek uitwijst.
Ik las een stukje geschreven door een topsportster uit Amerika, Sarah Crouch. Ze slaat precies de spijker op zijn kop. Al die broodmagere atleten zijn geen voorbeeld. Je wordt er misschien iets sneller van maar in the end lever je je gezondheid in.
Dat stukje lees je hier.
Regelmatig zeggen mensen tegen mij dat ik er niet uitzie als een ultraloopster. Maar wat is de definitie van hoe je er uitziet al iemand die lange afstanden loopt? Blijkbaar zijn dat gratenbalen, want dat is wat mensen zien.
imageIk eet normaal, sterker nog, ik ben een lekkerbek maar eet wel gezond. Ik hou van speciaal biertjes en geniet er intens van, zowel voor als na een wedstrijd. Lekker eten en drinken is een van de leuke dingen van het leven, ontzeg het jezelf niet.
Ik menstrueer, en ben niet broodmager en zo hoort het te zijn. Sporten hoort je gezond te maken/houden en je niet uit te teren zodat je straks als je 50 bent je broze botten breekt bij ieder wissewasje omdat je met hardlopen jezelf schade hebt toegebracht door jezelf uit te hongeren.
En als je een beetje spek hebt hier of daar, weet dat vet je warm houd. Op de lange ultras kan dan net genoeg zijn om wel of niet de finish te halen.
Emilie Forsberg heeft er nog een goede blog aangewijd. Mooie sterke gespierde vrouw die wat mij betreft een ideaal lijf heeft en een voorbeeld is voor vele! Dat lees je hier.
Een stukje uit die blog van Emilie lees je hieronder, ik had het niet beter kunnen zeggen!

For me I see my own recipe to become the best athlete I can become like this:Eat what you want. But learn a little about nutrition that will make you eat sustainable and healthy! image
Be aware of how much you train, for me if I don´t train as many hours for some weeks, I probably shouldn´t eat 3 cinnamon buns after the dinner, maybe 1 is enough.
Train good!
Push yourself hard every now and then.
Recover.
Feed your soul
Don’t´t read “weight loss, get these abs, how you get this skinny” articles.
Love your hips, breasts, butt and belly. The fat keeps you warm. And healthy.

 

Posted in Hardloop Gear en Gadgets, Hardlopen Medisch, Voeding | Tagged , , , | Leave a comment

Een poging om Attaviros mountain op te klimmen

Rhodos heeft bergen, niet heel hoog allemaal maar na wat research vond ik toch wel wat opties om te trailen op het eiland. image
Zo is de hoogste berg van het eiland 1215 meter, mount Attaviros. Als je die klim maakt kun je dus 800 hm maken, niet gek. Nu is deze tijd niet heel handig om te lopen. Erg heet en vooral midden op het eiland totaal windstil.
De berg is kaal en ligt pal in de zon, maar ik wilde toch een poging wagen. Ik had na wat speurwerk op internet wat info gevonden. Er zou een soort pad zijn. Alleen voor zeer geoefende wandelaars. Er zouden trapjes zijn om over een hek te klimmen en dodelijke elektriciteits draden. Vaag verhaal. Het andere korte stukje  had het over geen wandelpad en absoluut niet in je eentje gaan.
imageIn de vroege morgen ben ik naar Embonas gereden.
Uitdaging 1 was een pad vinden waar ik naar boven kon. Met behulp van een griek, zijn mobiele telefoon en google maps vonden we een soort pad op de kaart. Ik was in de buurt, maar kon toch het pad niet vinden. Toevallig liep er een griek waar ik aan vroeg of hij een idee had. Bingo!
Zijn zoon had twee jaar geleden een poging gewaagd. Na wat uitleg , na de dirtroad dwars door de wijnvelden en dan tussen de twee flanken je pad zien te vinden, klimmen en klauteren. Ik vroeg hem nog of er een rondje te lopen was. image

Hij vertelde dat het geen optie was omdat het vol stond met struiken met stekels.

Dus adviseerde om dat niet te doen, zeker niet met mijn korte broek aan.
Met een rugzak vol water volgde ik een pad. Er kwam een afslag naar links en ik stond in de wijnvelden. Nergens een pad, dus dwars door de wijnvelden recht omhoog. Ik kwam bij een hek, vrij hoog. Daar kwam ik niet zomaar overheen. Hier zou dan ergens een trapje moeten zijn. Ik ben het hek afgelopen en verdomd, een hekje wat ervoor zorgde dat ik over dat hek kon klimmen.
imageToen begon de uitdaging, in een veld met bosjes en stekels kwam ik uiteindelijk in een rots gedeelte, veel losse stenen. Een stap omhoog en je glijdt weer een halve stap terug. Veel distels ertussen. Ik had mijn Nike Pegasus aan, niet handig. Als je afvraagt waarom je trailschoenen hebt, loop zoiets op wegschoenen, dan weet je het weer. De distels komen door je schoenen en je stapt een soort naast je schoenen omdat de stof veels te veel meerekt. Een paar stokken was ook erg handig geweest, maar goed, die had ik niet.

Een pad was nergens, ik had het gevoel dat hier sinds de middeleeuwen niemand meer had gelopen.
Zo klom ik omhoog, regelmatig op handen en voeten. Ondertussen was het al bloedheet.image
Soms een hoop herrie van berggeiten die zich rot schrokken van mij. Ik klauter en klim en kom steeds hoger. Uiteindelijk dwaal ik teveel af naar rechts en kom een soort aan de andere kant uit. Ik draai nog om de rotsgedeelte en zie dat het nog een hele klim gaat worden. Nog een 300 hm in de volle zon.
Daar besloot ik om terug te gaan. Te warm, niet de goede schoenen en ondertussen overal stekels in mijn schoenen en benen.
Maar een geweldig mooi stuk, prachtige uitzichten en een tof tochtje. Op 900 meter heb ik de afdaling ingezet. Met een mooi voornemen, i be back. Ik weet nu hoe ik naar boven kom. In januari ben ik er weer en ga ik wat trailtjes doen als de temperatuur wat beter is.
De afdaling was een soort Hilarisch. Glijden door stenenvelden en ondertussen de stekels ontwijken. Het laatste deel vond ik overigens nog wel een dirtroad. Dat maakt het eerste deel een stuk beter begaanbaar.

Mount Attaviros – tot in Januari!

Posted in Reizen, Trailrunning, Trainingen 2016 | Tagged , , , | Leave a comment