Echappee Belle finisher!!

image

Afgelopen weekend ben ik gefinisht in de zwaarste trail die ik ken. 144 km 11000 hoogtemeters. Ongelooflijk technisch en zwaar. Slopend , iedere km, geen enkele km krijg je gratis. Maar van ongekende schoonheid. Wat een ongelooflijk mooi parcours hebben ze uitgezet!

Van de 475 starters zijn er 193 gefinisht. Het verslag volgt, het moet nog even bezinken….

Posted in Trail Wedstrijden | Leave a comment

Data van polarpersonaltrainer.com naar de Polar Flow web service

imageIk had in de review over de Polar M400 al geschreven dat ik het jammer vond dat je met de nieuwe software polarflow niet je data kunt uploaden van de polar personaltrainer software. Want dat betekent dat al je oude gegevens nog in een ander programma staan.
Ik was niet de enige. En dat heeft Polar opgepakt. Vanaf nu is het mogelijk om al je gegevens van polarpersonaltrainer te importeren naar polarflow.
Je kunt 25 trainingen tegelijk importeren.
Ook kun je al je fitness testen importeren. Zo heb je al je trainingen weer in 1 programma.
Hoe je het moet doen staat hier uitgeschreven inclusief foto’s. Goede actie van Polar!

Posted in Gps Sport Horloges Getest en info, Polar en Trailleader Pro | Leave a comment

Veel getest de afgelopen maanden dus reviews komen eraan!

De zomer is gelukkig nog niet voorbij maar dit weekend sluit ik wel de zomer af met een prachtige wedstrijd. De zomer betekent altijd dat runtodream wat minder actief is qua schrijven.
imageEn dat terwijl er juist veel gedaan wordt. Ik heb Redelijk veel tijd in de bergen doorgebracht en dus ook spullen getest.
Dus heeft de lezer nog wat tegoed.
Zo komen er nog reviews van schoenen, zoals de Icebug Acceleritas en de Icebug Seal. Twee hele fijne trailschoenen. Maar ook de nieuwe salomon Slab Wings schoen en de trailschoen van Ecco. image
Trailsokken van Ashmei en Drymax.  Compressiekousen van Stox. De Slab sense rugzak van Salomon.
De bijzondere tigt van Opedix.
De compressie mouwen van Compressport. Maar ook heb ik de produkten van Anaprama prestatiedranken uitgebreid gebruikt. Verassend lekker! Maar ook de sneeuwschoenen van yaktrax, speciaal voor hardlopen.
Waarschijnlijk komen er nog wat Polar gadgets testen zoals de gps V650 en V800. En uiteraard mijn ervaringen met de prachtige Santos Mtb!
imageKortom, er volgen de komende weken nog aardig wat reviews.
Maar ook weer wat meer nieuwtjes en info in het algemeen.
Maar eerst de zomer afsluiten!

Posted in Hardloop Gear en Gadgets | Leave a comment

La Echappee Belle / 144 km – let’s do it!

Na een weekend van getwijfel, zal ik wel of niet heb ik uiteindelijk de knoop doorgehakt. De voeten zijn nog niet 100 procent maar wel weer beter.
Het feit dat Nico niet meegaat ivm blessure maakte de beslissing niet makkelijker. Maar uiteindelijk weet ik dat ik spijt krijg als ik niet ga. Ik heb enorm veel hoogtemeters gemaakt de afgelopen maanden en in dat opzicht ben ik klaar voor de wedstrijd.
Ik wil graag lopen in het massief van Belledonne dus bam, klaar, ik ga. We zien wel hoe de voeten zich houden.
Vandaag na het werk langs de fysio geweest om alles even te kraken in de rug, een apk’tje zeg maar.
imageHeel decadent het vliegtuig geregeld zodat ik woensdag na het werk door kan naar Geneve. Mijn lief heeft me ondertussen verrast om donderdag te vliegen en die gaat mij bijstaan waar ik erg blij mee ben.
Donderdag startnummer halen en vrijdagochtend om 6 uur is de start. Tijdslimiet is 54 uur.
144 km en 11000 hoogtemeters. Een wedstrijd met een enorm aantal uitvallers. Van de drie starters geeft er 1 op.
Dat was ik niet van plan. Doel is de finish halen binnen de tijdslimiet. Ik heb geen idee hoe lang ik erover doe. Er zitten hele lastige passages in, erg technisch, echt mountainrunning, kortom, geen kattepis. Lees maar eens het verslag van mig.
Daar wordt je bijna bang van, bijna…
Er ligt een enorme uitdaging daar in het Belledone massief. Uitdagingen zijn er om aan te gaan en dat ga ik doen!
Je kunt mij live volgen als je wilt. Moet je even hier klikken op de dag van de wedstrijd.

The Full Echappée Belle, 144 km and 10 900 m D+, a solo race from Vizille to Aiguebelle, for those who seek a high altitude adventures. A technical trail that scales high mountain tracks and takes you from l’Isère to Savoie with incredible panoramas, over 30 mountains lakes and 15 mountains passes of over 2000 m. A trail for the determined and knowledgeable mountaineer, only 55% finished the race in 2014.

Posted in Voorbeschouwingen Wedstrijden | Leave a comment

Le Echappee Belle en een voeten issue

image
Aankomende vrijdag is de start van Le Echappe Belle. 144 km en 11000 hoogtemeters op een prachtig maar technisch parcours. Normaal gezien sta ik aan de start.
Maar de kogel is nog niet door de kerk ondanks dat ik al lang ingeschreven ben.

Toen ik de planning voor 2015 bedacht wist ik dat het ek adventure racen en deze wedstrijd misschien wel te dicht op elkaar zouden zitten. Ik schreef toen ‘ Misschien gewaagd die laatste twee want het zijn maar een paar weken die ertussen zitten. Er zijn twee mogelijkheden, of het pakt goed uit of niet. Simpel toch.’
Dat was een van de redenen waarom ik ook nog niets heb geregeld voor die wedstrijd. Ik wilde eerst zien hoe ik uit het EK zou komen. Want ik weet wat 72 uur racen met je lichaam en voeten doen.
Ondertussen zijn we een paar weken verder. Na het ek had ik ontzettend last van mijn voeten. Een paar nagels onstoken, of tenminste de plekken waar nagels hadden gezeten. Erg dikke en overbelaste voeten. En mijn beide kleine tenen pijnlijk.
imageMijn bovenbeen na de val op de fiets is nog een week dik geweest maar de pijn werd steeds minder. Afgelopen week moesten die benen en voeten weer aan de bak in de bergen.
Mjn bovenbeen was de eerste dag gevoelig na een paar uur lopen maar is daarna weg gegaan en niet meer terug gekomen.
Maar mijn voeten zijn nog steeds niet in de oude staat. De nagels zijn weer ok na pedicure behandelingen. Maar vooral mijn kleine tenen hebben issues. Tijdens de week in de bergen deed mn de rechter kleine teen zo pijn dat ik een stuk uit mijn schoen heb gesneden.
Heel de week erg dik, rood en ontstoken. Nu na een dag of 4 gaat het een stuk beter maar loop ik of op blote voeten/ teenslippers of op mijn werk op klompen.
Als ik een uurtje dichte schoenen aan heb is het nog erg gevoelig. Eigenlijk hebben de voeten gewoon geen tijd gehad om goed te herstellen.
En daarom is de kogel nog niet door de kerk.
Mijn voeten moeten echt goed zijn want anders begin ik niet aan een race van 144 km.
Je gaat nl zo raar lopen als je tenen pijn doen dat je jezelf in een blessure loopt. Bovendien gaat het niet lukken 40 plus uur te lopen als je tenen pijn doen.
Dus kijk ik het weekend nog aan, ga ik in ieder geval een uurtje met trailschoenen lopen om te kijken hoe dat voelt en daarna hak ik de knoop door.
De rest van mijn lijf is goed, ik heb de meeste hoogtemeters ooit gelopen dit seizoen en dus wat dat betreft klaar voor Echappee Belle. Nu die tenen nog!
Wordt vervolgd tussen nu en een paar dagen!

Posted in Voorbeschouwingen Wedstrijden | Leave a comment

Gidsen in het Karwendelgebergte

Afgelopen week was het weer tijd voor de ondertussen traditionele wandeltoer.image
Dit keer hadden Nico en ik het Karwendelgebergte uitgekozen. Misschien wel een van de mooiste gebieden van Oostenrijk. In  2009 is het een nationaal park geworden.  Het Karwendel maakt imagedeel uit van de Noordelijke Kalkalpen. Het gebergte met een oppervlakte van ongeveer 900 km², bestaat uit vier bergketens die van west naar oost lopen. Het zijn de Solsteinkette, Gleirsch-Hallkette, Karwendel-Hauptkamm met de Birkkarspitze (2.749 m) als hoogste top van het gebied, en de Nördliche Karwendelkette.
Met 17 wandelaars gingen we op pad om 4 dagen te lopen. Onderweg slapend in 3 hutten.
De weersvoorspelling was vooral de eerste dagen goed, de laatste twee dagen
zou er regen komen. Het klopte, de eerste dag was het erg warm en met 1600 hoogtemeters en 19 km een pittige dag. We begonnen in Vomp waar we met de trein naartoe zijn gereden. image
Vanaf daar loop je eigenlijk zo het Karwendelgebergte in. Geen technische stukken maar wel erg mooi. Via twee hutten onderweg voor een drink en lunch stop kwamen we uit bij de Binsalm, onze slaapplek.
Dag twee bracht ons via smalle paden en een prachtige route naar de Karwendelhut. 20 km en 1200 hoogtemeters. Waar de zwaarte vooral in de eerste klim en laatste klim liggen.
Dag drie was de bedoeling om de groep in tweeën te splitsen en met de wat sterkere lopers via de Birkkarspitze te lopen, de hoogste top van het Kaimagerwendel(2749) en een technische route. Helaas gooide het weer roet in het eten. De hutteneigenaar gaf ons netjes een imagebriefing die avond en ivm regen en onweer het advies om het niet te doen. En zo liepen we allemaal om de berg ipv over de berg. Overigens een mooi dal om in te lopen. Onderweg loop je langs een prachtige kloof en zagen we hier en daar nog wat gemsen.
Omdat de route op die manier 38 km is, zijn er busjes die je 12 km doen overbruggen. Daarna mocht iedereen nog een mooie klim maken van 600 hm naar de Hallerhangehut. Ik ben in een fiks tempo naar boven gelopen terwijl er achter mij een gevecht plaatst vond met Nico en Liam om ook rap boven te komen. Gelukkig kwam ik als eerste boven zodat ik ze nog heel de avond kon pesten.
Dag 4 hadden we een nieuwe route voor gemaakt omdat de route die we wilden doen wat delen weg waren en er mede daardoor wat gevaarlijke stukken waren.
imageWe hadden een prachtig alternatief gevonden de woensdag ervoor. Over de pas via een leuk technisch stuk en een prachtige afdaling waar je uiteindelijk op een single track uitkwam in het bos. Door de regen was het allemaal lekker glad geworden zodat er meer dan genoeg uitdaging in zat. Via bospaden konden we helemaal terug lopen naar het hotel, met bijna 26 km een pittige dag om af te sluiten.
Het totaal kwam daarmee op 91 km en 4500 hoogtemeters in 4 etappes.
Een hele leuke en gezellig groep waarbij opvalt dat sommige steeds beter gaan lopen, leuk! De avonden waren erg gezellig met snaps en het spelletje Uno. Wandelaars die al meerdere keren zijn meegeweest maar ook nieuwe wandelaars die al snel een groep vormden.
Weer een prachtige tocht waar iedereen weer zijn grenzen verlegd op een of andere manier. Genieten en afzien tegelijk noemde een van de wandelaars het….
Het blijft toch enorm leuk om te doen samen met Nico. image
Voor volgend jaar zijn de plannen alweer in de maak, zeer waarschijnlijk wordt het dan France!
imageOverigens een aanrader ook voor trailers, een serieus trainingsgebied met genoeg hutten om te slapen. Wel vantevoren boeken want de hutten zijn niet groot en vaak vol. Opties voor goed loopbare paden en technische stukken.
Het Karwendelgebergte, je moet er geweest zijn!
Voor mij werd het trouwens met wat verkenning een totaal van 142 km in 6 dagen met rond de 6000 hoogtemeters.

Posted in Reizen | Tagged , | Leave a comment

Tweede editie van de biermijl – 4 september

In juli was de eerste editie van de trail biermijl. Dat was zo leuk dat we dit vaker willen doen.
imageNiet alleen wij waren enthousiast maar ook de deelnemers.
Het record staat op 7 minuten en is van twee vrouwen. Ondanks dat alle teams die mee deden mannen waren wisten de vrouwen beslag te leggen op de eerste plaats. Ze liepen sneller en dronken sneller!
De spelregels  blijven hetzelfde.
Een start als team van twee en je blijft bij elkaar, je neemt twee speciaal biertjes mee per persoon.
Als we starten sla je er een achterover en halverwege nog een.
Wij zetten het parcours uit en checken of de biertjes echt uitgedronken worden.
Veel lopers hadden nog een biertje meegenomen voor na de wedstrijd die je dan in alle rust kunt drinken en wat zorgt voor een gezellig afterrun. De keus is aan jouw. image
Inschrijven doe je via onze mailadres en klikken op het event van onze runtotrail facebook.
Inschrijving is 5 euro per koppel, ter plekke te betalen.
Datum van de tweede RunToTrail Bier Mijl is 4 september om 19 uur.
Locatie : Brienoordeiland, net over het bruggetje.
Meenemen: twee van je lieveling speciaal biertjes.
Inschrijven via de mail – runtotrail@gmail.com. Pas dan is je deelname definitief .
Let op, maximaal 30 koppels!
Ziem we jullie ook om samen te rennen en een overheerlijk biertje te drinken!?

Posted in RunToTrail | Leave a comment

The beast of ballyhoura – het verslag van 72 uur zwerven in Ierland

72 uur, 72 uur cp’s vinden-  lopen, kayakken, mountainbiken, orienteren, coastenering, zwemmen en abseilen. Dat is The beast of Ballyhoura.
Lokatie – Ierland.
De dag ervoor kregen we het roadbook en al snel werd duidelijk dat het een tactische wedstrijd ging worden. Cp’s van 20 tot 1000 punten waarbij je al zeker wist dat je niet alles kunt halen. Onderdelen imagewaar je alleen punten kreeg als je alle cp’s vind, all or nothing. Uiteindelijk kon zelfs de winnaar niet alles halen. Dus hadden wij van tevoren al een plan gemaakt. Welke punten cq onderdelen gingen we pakken en welke niet.
Het begin was zoiezo geen keuze want dat waren verplichte punten.
We werden weg geschoten vanuit een mooie locatie – Het begon met een trailrun van 20 km. Heel simpel, gewoon de bordjes volgen. Een goede manier om het veld uit elkaar te trekken. En dat gebeurde ook. Al snel liepen we met z’n vieren en zagen we af en toe een team. Het parcours was heuvelachtig, niet technisch en bracht ons uiteindelijk via het bos, door tuinen, over een treinrails bij de rivier. image
Daar lagen de kayaks klaar, 40 km kayakken met onderweg een orientatieloop in een stadje. Voordat we in het water waren moesten we wel door de bagger tot boven de knieen. Tegen de stroom op over de rivier gingen we op pad aan het onderdeel wat voor ons alle 4 niet het favoriete onderdeel is. Uiteindelijk bleek dat de combinatie met Tom en mij de beste was. En in de andere kayak Sven en Dirk. Maar die hadden wat minder geluk want de kayak bleek lek imagete zijn. Op de rivier ging dat nog wel maar naarmate de wind harder werd en we dichter bij de zee kwamen werd dat probleem steeds groter. De kayak pakte water en onder in de boot ging dat water van links naar rechts waardoor ze steeds moesten bijsturen. Verloren krachten en minder snelheid was het resultaat.
Na een km of 18 kwamen we bij het stadje Waterfont voor een orientatieloop. Kayaks moesten de steiger opgedragen worden en die kayak was niet te tillen zoveel water had het gemaakt.
Maar goed, tijd voor een loopje. Tom kreeg de kaart en met een blik op de kaart begonnen we te rennen en foutloos vonden we de ene na de andere cp. Het leverde verbaasde blikken van de lokals op want die zagen plots groepjes rennen door oa de winkelstraat. image
We waren rap weer terug met 3000 punten en gleden de rivier weer op. Daar begon de ellende. De wind stak op, de golven werden hoger en de kayak liep steeds sneller vol.
Ondertussen was het ook gewoon koud en begon ik te klappertanden in de kayak. Ik kon gewoon niet meer warm worden. Tom en ik lagen een stuk voor en we besloten om naar een strandje te peddelen om goretex aan te doen en iets te eten. Sven en Dirk waren ondertussen al een keer omgeslagen dus die waren ook erg koud. Het waaide hard en we vonden een plek waar we uit de wind stonden. Met z’n 4 en stonden we enorm te klappertanden en ondertussen kleding aan te trekken. Het was eigenlijk heelimage grappig om te zien zodat ik er een soort de slappe lach van kreeg. Bibberend, klappertandend en etend tegelijk. Maar het hielp wel. We klommen weer in de kayak en gingen verder. Hoge golven pal op ons en harde wind, je leek niet vooruit te komen. De kayak van de jongens werd een soort onbestuurbaar. Ze sloegen uiteindelijk 4 keer om. Het kosttte allemaal erg veel tijd en vooral energie. Toen we bij het strand kwamen waar een cp moest zijn bleek dat de bad weather course was ingegaan. Maar drie teams hadden de hele kayak sessie gedaan. Thank god! Ipv nog 10 km verder konden we oversteken 3 km en daar aan de kant gaan en de rest lopen.
Aan de overkant waren we kapot en koud. Er zat toevallig een tentje en dus snel 4 hete choco bestellen. Als verzopen katten kwamen we binnen en daar zat een klas kinderen. De juf vroeg wat wij deden en na uitleg ging heel de klas klappen, erg grappig.
Toen ik met Dirk daar stond te wachten kwamen er borden terug van het restaurant. Met hele slides pizza! Een blik van Dirk en mij was genoeg. Wij vraten die slides van de borden. De jongen die de borden af moest wassen keek ons aan met een ongelooflijk verbaasd gezicht. Het kon niet waar zijn wat hij zag….aten er nu mensen van borden waar resten op lagen?? Ondertussen hadden die kinderen het ook gezien en die waren allemaal aan het lachen, Hilarisch. Maar die slides waren heerlijk!
Zo gingen we op pad voor een km of 10 lopen, met een beker warme choco, snel opwarmen en blij dat we uit die kayaks waren.
Coastenering en mountainbiken
Aangekomen bij een strandplaatsje lagen onze kayakzakken daar. Wetsuite aan en een km rennen om vervolgens over de rotsen te klimmen en via wat zwemmen en klauteren een heel leuk stukje te doen. Onderweg een aantal cp’s aftikken natuurlijk.

image
Tot we boven op een rots stonden en er iemand van de organisatie stond en riep “jump”, ik keek en dacht ok. Ik keek nog eens en dacht, shit, dat is best hoog. Aan de zijkant was er ondertussen iemand naar beneden aan het klauteren, die durfde niet.
Dirk sprong en ik keek en dacht nog eens ‘shit’. Degene van de organisatie riep, 1 -2-3 en ik sprong met een grote gil. Niet springen scheelde 250 punten, genoeg reden om toch te springen. We moesten nog een stuk zwemmen en ondertussen nam Tom nog een racer een stuk mee zwemmend. Hij had kramp en kon niet meer zwemmen. Daar kregen we dan weer geen bonus punten voor.
Een tof stukje coastenering. Wetsuite uit en omkleden voor een mtb tocht. Het was ondertussen donker geworden. Ieder gevoel voor tijd is al snel verdwenen. Het is donker of licht. Bijzonder was dat het die nacht Blue Moon was.  Dat heeft niets met de kleur blauw te maken, maar met het feit dat het de tweede volle maan in een maand tijd is. Een erg imagezeldzaam natuurverschijnsel. Het zorgde ervoor dat je erg mooi de contouren van de grillige kustlijn kon zien.
Zo fietste we de nacht in. Onderweg nog een gebroken ketting van Tom die gefixed moest worden. Maar al met al fietsen we sterk. De klimmen haakte ik aan bij of Dirk of Tom. Dan gaat het tempo net iets omhoog. Eigenlijk zou ik iets minder hard moeten fietsen om mijzelf te sparen maar dat vind ik nog erg lastig.
Ergens die nacht ben ik nog gevallen samen met Tom. Onze sturen bleven in elkaar haken en bam. Ik viel, tom over mij heen en ik bezeerde mijn rechter knie en linker bovenbeen. Die nacht leek het wel mee te vallen maar later bleek vooral mijn bovenbeen een probleempje te worden.
Eigenlijk was er onderweg nog een coastenering maar die had de organisatie geschrapt omdat het kayakken voor iedereen veel langer had geduurd dan men had verwacht. Jammer want die hadden wij willen doen.image
Na een km of 60 kwamen we aan bij het viaduct van Kilmackthomas. Daar had men een mooie abseil gemaakt. Via een park naar de brug lopen en van de brug naar beneden abseilen. Eerst image2 meter nog steun van de ronding van de brug, daarna hing je los. Een prachtig gezicht want de brug was mooi verlicht. Als een teamlid het niet doet 250 punten minder. Dus die hadden we snel verdiend.
Hierna volgde de het tweede deel van de mtb tocht. De bergen in bij Nire Valley. Gelijk een loeizwaar stuk want er was een hike sectie met je mtb waar een pad niet echt een pad was. Via weilanden en hekken begonnen we aan een klim met de fiets in de hand.
Ik herinner me iets van ‘ik verkoop mijn mtb, ga nooit meer op de fiets ‘, Kortom, vooral Sven en ik hebben het vervloekt. Alhoewel we dan ook wel weer gelachen hebben omdat het eingelijk absurd was om dit te doen met de fiets in je handen. Gelukkig kwam de onuitputbare Tom mij steeds helpen .
Hij liep tempo naar boven, zette zijn fiets neer, rende naar beneden, nam mijn fiets mee en ik nam dan weer zijn fiets mee die ik onderweg tegen kwam. En zo kwamen we uiteindelijk boven. De afdaling was niet heel veel beter, veel lopen, stukje fietsen en er weer af. Na een km of 100 totaal kwamen we bij de TA aan. Het was alweer licht. Daar besloten we om eerst een droogmaaltijd te eten die in onze gearbag zat en dan een uur te slapen. Ik kon maar lastig in slaap komen, ik sliep uiteindelijk een half uurtje.
Trekking en mtb
De volgende ettape was een trekking, we hadden al verhalen gehoord hoe zwaar die was. Veel teams lieten heel veel cp’s liggen. Ons doel was om er toch een stuk of 10 te pakken. Een trekking van rond de 50 km. Hoe zwaar kan het zijn, heel zwaar. Het terrein was gewoon imageterrein, geen paden, gewoon fellrunning gebied. Dwars overal doorheen, varens tot boven mijn middel, grote rotsen, graspollen, prikkelbosjes, verzin het maar. Alles was er behalve een pad. Wel een ongelooflijk prachtig gebied, ruig, hoge steile klimmen en dalingen, overal verstopte meren, Ierland zoals je Ierland in je hoofd hebt. Alleen had ik dan wat paden in mijn hoofd die er niet waren.
Tom navimageigeerde weer perfect, dat is een kunst op zich in een terrein als dat en uiteindelijk ook in het donker. We liepen, vielen, stapte in diepe gaten, verstuikte 10 x enkels, braken een stok, en vonden cp na cp. Maar ondertussen begon de slaap de overhand te krijgen en ik kreeg de eerste mega dip. Af en toe riepen de jongens me wakker en ergens kwam ik er weer overheen. Wel heb ik wat afgevloekt in die periode, ik viel of verstapte mij keer na keer. Ik wilde gewoon een pad!! Niet uren na uren Onbegaanbaar terrein. Uiteindelijk kwam het einde in zicht en toen kreeg Dirk een megadip. Die heeft ongeveer 6 km serieus geslaapwandeld. Tom had zijn rugzak vast en Dirk liep slapend verder. Het zorgde voor een lachsalvo van ons, zo grappig gezicht. De laatste 10 Km van de trekking kwam ook Sven in de problemen, erg last van kuit en achillespees. Volledig uitgewoond kwamen we aan bij de TA, alleen Tom was nog in goede doen, maar Sven, Dirk en ik waren kapot.
We zijn daar gaan liggen en hebben bijna twee uur geslapen. Dat was een goed idee, erna eten en alles voelde weer een stuk beter. Sven zijn kuit heb ik getaped, compressiekousen erover en een pijnstiller zorgde ervoor dat dat ook een stuk beter ging.
We stapte weer op de fiets voor weer een km of 80 fietsen. Nu zowat alles of road, ierland is niet echt een mtb land qua paden maar we werden er steeds beter in. Ook in fietsen over hekjes tillen. Ik had al wat last van mijn bovenbeen door de val maar kon nog fietsen. Er zat een fikse verdikking, met kracht zetten voelde ik het behoorlijk. image
Het weer was prima. Half bewolkt en droog en zo namen we het Ierse landschap in ons op. Ergens kwamen we voorbij een camping met een soort patatzaak. Ha, dat kwam goed uit. We parkeerde onze fietsen, bestelden patat, sanwiches, Koffie, cola en magnums. Helemaal volgevreten vertrokken we weer. Opgeladen zowel qua koolhydraten als mentaal. Ondertussen werd op facebook gespeculeerd wat we daar toch deden want onze tracker bleef daar hangen. Google earth liet ook geen oplossing zien, wij wisten wel beter.
Ondertussen hadden we af en toe ook ongelooflijk de slappe lach. Om gewoon stomme dingen of over echt bizarre conversaties omdat je soms maar wat lult. Omdat je niet meer weet wat de vraag was, omdat je het antwoord niet meer weet, omdat de vraagsteller de vraag niet meer weet en die conversaties leveren hilarische lachsalvos op, tot tranen toe.
Na een lange  mtb tocht kwamen we bij de volgende TA en waren we weer snel weg voor weer een trekking. En zie daar, paden en ook stukken waar geen paden waren maar waar we wel goed konden lopen omdat het redelijk laag gras was. We kozen voor een slimme route wat ons in ieder geval twee cp’s op leverde. Het plan was heel de trekking doen maar dat gingen we tijdsgewijs niet halen volgens onze berekeningen. Dat was een goede zet, want teams die het imagewel deden en bij ons in de buurt waren kwamen veels te laat. We klommen de berg op. Daalde af en staken dwars over en prikte de cp’s mee.
Een paar uur later net voor het donker waren we weer bij de TA. Ik klom op mijn fiets en kreeg plots mijn benen niet meer rondgedraaid, mijn bovenbeen was zo opgezwollen en stond zo strak dat ik niet meer 90 graden kon buigen. Van fiets af en voorzichtig doorbuigen. Weer op de fiets en al snel werd duidelijk dat het echt pijn deed. Als ik kracht zette. Gewoon fietsen ging wel maar als ik ging klimmen deed kracht zetten zo’n pijn dat het voelde alsof er iets ging afscheuren.
Dat was niet heel handig, we moesten ongeveer 40 km fietsen richting de Ballyhoura Mountains. Dus haakte ik aan Tom vast en kon ik alleen maar rond peddelen zonder heel veel kracht te zetten. Zo werd ik alsnog gedwongen om rustig mee te fietsen. image
Waar tom die kracht vandaan haalt is ongelooflijk maar hij fiets naar boven of ik er gewoon niet aan hang. Het was gaan regenen en het stopte niet meer de komende 12 uur. Zeiknat fietste we verder en kwamen we uiteindelijk uit bij de laatste grote TA. Die was buiten en dus is het zaak om zo snel mogelijk je zaakjes te regelen voordat je echt onderkoelt raakt. We vonden daar een hutje waar ze een warmteblower op de wc hadden. Dirk en ik hebben daar even omdergestaan, wat een genot.
Mtb en nog meer lopen
Daar was het rekenen, we hadden nog zoveel uur en moesten nog 12 km lopen. De resttijd konden we gebruiken om nog mtb lusjes te maken en een orientatie loop. Fietsen ging eigenlijk niet, maar ja, er lag nog in ieder geval een lus voor 100 punten. Een lus van 7 km. Ik besloot om het te proberen, dan liep ik wel stukjes. En dat gebeurde ook, ik moest steeds stukjes van de fiets af omdat het teveel pijn deed om te klimmen. Gelukkig gingen we ook genoeg down hill en het rondje was echt spectaculair. Het was een mtb park met verschillende routes, echt heel tof en vooral uitdagend in het pikdonker.
Hoe dan ook, we overleefde het rondje en hadden nog tijd voor de oriëntatieloop. image
We demonteerde de fietsen en maakten ons klaar voor een lastige orientatie in het bos waar we soms even moesten zoeken naar de cp’s . Maar ook hier was het alles of geen punten. We vonden ze allemaal en zeiknat en onder de bagger kwamen we weer terug bij de TA. Op voor de laatste 12 km naar de finish, precies volgens planning. Het lopen ging bij ons allemaal niet erg soepel meer, de slaap sloeg weer toe en alle 4 waren we bij vlagen even aan het slaapwandelen. Ja zefs Tom, hij hoefde niet meer op de kaart te kijken en kreeg daardoor ook slaap.
Een half uur voor de deadline kwamen we aan in het dorp waar de finish was. Nog steeds in de regen en met maar een paar mensen aanwezig was het een sobere finish. Maar dat nam niet weg dat wij met een grote smile over de finish gingen en met een heel goed gevoel kozen we een biertje en proostte we op een hele goede race!
Goede keuzes gemaakt, goede teamspirit, goede samenwerking, goede geraced en mooi resultaat. We werden in een heel sterk veld het 27 ste team van de 50 teams. Achteraf gaf de organisatie toe dat ze ons extra uren hadden moeten geven voor de lekke Kayak. Dat hadden ze bij andere teams wel gedaan na een fout of iets. Dan hadden we een groot deel van de tweede trekking kunnen doen en waren we waarschijnlijk wat plaatsen opgeschoven. Maar goed, het is wat het is.
image
Het was een mooie race met een mooi team. Zeker voor herhaling vatbaar. The beast of ballyhoura gaat de boekenen in als een prachtige en sterke teamprestatie. Tof om in het mooie Ierland te racen.
Mijn adventure race pensioen stel ik denk ik nog maar even uit. Het bloed kruipt waar het niet gaan kan, het blijft toch een ongelooflijke mooie en zware sport! image
Sven, dirk en tom, het was mij een waar genoegen! We waren het team die het meest lachte, een mooier compliment kunnen we toch niet krijgen. Het was alsof ik al vaak met jullie op pad ben geweest, niets is minder waar. Op naar de volgende mooie race mannen!

Posted in Adventure Racen, Geen categorie | Tagged , , , , | Leave a comment